Na cale szczescie, to nie jest moje „swieto”. Nie martwie sie o przyszlosc ludzkosci bez mojego w tej przyszlosci udzialu. Opuszcze ten swiat jako niebabcia i nikomu nie bedzie zal. Na roznych pogrzebach widzialam wiecej placzacych doroslych wnukow od tych starych dzieci, ktorzy myslami byli juz u notariusza. Ale posle dzis do nieba serduszko mojej babci Helence, ktorej nie zdazylam sie odwdzieczyc za permamentna opieke. I zeby bylo sprawiedliwie, drugie serduszko dla babci Zosi, z ktora zostalo mi tylko jedno wspomnienie. A wszystkim wnukom i wnuczkom zycze prawdziwego wzruszenia jak przyjdzie im ucalowac rece babci jeszcze zywej. (Za moich czasow w mojej rodzinie byl taki zwyczaj, ale to nie bylo tak calkiem swiadome)