I to, paradoksalnie, jest nudne. Przecież lud pragnie igrzysk, a jeśli czegoś naszym politykom odmówić nie można, to właśnie umiejętności zaspokajania tej potrzeby. Bo czymże innym jest kampania wyborcza, która praktycznie ciągnie się od jesieni? Kandydaci już od dawna nie mają niczego nowego do powiedzenia! Pozbawieni są jakichkolwiek oryginalnych treści, więc wkładają sobie nawzajem kije w szprychy. Elektorat wyje z zachwytu, dziennikarze dyskutują godzinami o tym, kto, komu i jak bardzo dołożył. Jakbyśmy wciąż byli na rzymskim forum, tylko w wersji HD.

To nic nowego – od starożytności igrzyska miały swoje rytuały. Wyścigi rydwanów nie były przecież tylko o szybkości. To był teatr emocji, wspólnoty, napięcia. Kibice wspierali swoich, jakby od tego zależało życie ich dzieci i cena chleba. I właśnie o to chodziło władzy – żebyśmy się ekscytowali, dzielili, kłócili. Bo podziw dla zręczności i wytrzymałości pięknie maskuje to, że ktoś właśnie sięga do naszej kieszeni.

Wymyślono więc olimpiady, maratony, mistrzostwa świata – ale nic, absolutnie nic, nie przebiło wyborów! Gdyby jeszcze była, to rywalizacja szlachetna, oparta na uczciwości i szacunku… Ale gdzie tam! Wybory to dziś emocjonalna corrida – drużyny, barwy, okrzyki, gwizdy. „My kontra oni” – oto mantra naszych czasów. Największe emocje wywołują nie argumenty, tylko faule. I to nie przypadek – bo emocjonalne zaangażowanie to najtańszy klej społeczny. Partie to wiedzą. Media też. I używają go do woli.

Ale ten emocjonalny klej bywa łatwopalny. Kiedy zapłonie – pali wszystko. Relacje, wspólnotę, zdrowy rozsądek, rodzi eskalację agresji i konfliktów. I choć skutki tego bywają negatywne dla społeczeństwa, dla partii politycznych to miód na serce. Bo przecież lepiej rządzi się stadem rozwścieczonych kiboli, niż zgranym zespołem rozsądnych obywateli. A że pożar obejmuje cały kraj? Cóż,… ważne, żeby zgasł po wyborach, a przy kolejnych wyborach znów go rozniecimy.

p.s.

Nie wszyscy pamiętają pierwsze wolne wybory z 4 czerwca 1989 roku. Problem w tym, że wcale nie były wolne, a konsekwencją tych wyborów było wybranie Wojciecha Jaruzelskiego na urząd prezydenta. Stąd ta piosenka, niby dla dzieci, które doskonale się przy niej bawiły, ale pointa wcale nie była wesoła: „Gdy głosy zliczono, z radością stwierdzono, że nowym prezesem znów został Gregory i tak się odbyły pod borem wieczorem nareszcie wolne wybory!” – LEŚNE WYBORY.

Artykuł DLACZEGO WYBORY ZAMIENIŁY SIĘ W NARODOWE IGRZYSKA? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Tylu obietnic i zapewnień co do świetlanej przyszłości Polski i Polaków… Wróć! Polski, Polek i Polaków! Taka jest obowiązująca składnia w tej kampanii wyborczej obfitująca w zobowiązania kandydatów, które nigdy nie zostaną spełnione. I wszyscy o tym wiedzą. Czy tylko Stanowski zdaje sobie z tego sprawę, ogłaszając 500 plus na każdą świnię lub osobę identyfikującą się jako świnia? Nie tylko. Żaden z kandydatów nie wierzy w obietnice, jakie wygłasza z taką emfazą!

Pamiętacie Donalda Tuska i jego buńczuczne zapowiedzi z ostatniej kampanii? Ach, jakiż on był zadziorny! Kobiety miały wyjść z rozrodczego średniowiecza prosto w objęcia aborcyjnej Europy. Złodzieje z poprzednich rządów – za kratki, a ci z samego szczytu – przed Trybunał Stanu. I co z tego zostało? „Martwe morze stoi wokół nas i nadziei brak na wiatr.” Żaden złodziej nie stanął jeszcze przed sądem. Nawet nie ma aktów oskarżenia!

A elektorat? Słucha wyborczych banialuk z takim samym zapałem, z jakim niegdyś słuchało się kazań w wiejskim kościele. Spijają słowa z ust ludzi, którzy nigdy nie powinni ubiegać się o ten zaszczytny urząd. Bo niektórzy z nich postępują zgodnie z zasadą „Jak cię złapią za rękę, mów, że to nie twoja ręka”. Gdy już łupu nie da się utrzymać, to ostatecznie przekazuje się go na cele charytatywne. I żadnego wstydu!

Ale cóż… ten typ tak ma! Politycy to osobna rasa – niektórzy twierdzą, że ewolucyjna mutacja bez zdolności do odczuwania pewnych uczuć. To jest pewnik, możemy się tylko sprzeczać, jakie to uczucia. Ale o „wstyd” spierać się nie będziemy, bo spotkać zawstydzonego polityka jest dużo trudniej niż cielę z dwoma głowami.

Artykuł PARSZYWA TRZYNASTKA, CZYLI JAK POLITYKA STRACIŁA WSTYD pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Dzielę się z Wami tą refleksją w medialnym zgiełku patriotycznych wrzasków, związanych z Dniem Flagi, rocznicą wejścia do Unii. 3 maja i, oczywiście, kampanią wyborczą. Może mnie znienawidzicie do końca — trudno — ale w głębokiej smudze cienia, w której już jestem, nie dzielę ludzi według narodowości, płci, tradycji, historii czy wykształcenia. Świat bez granic, religii i wojen to, owszem, utopia — moja utopia, w której ludzi dzieli się tylko na tych pełnych miłości i pełnych nienawiści. I tylko tyle.

Kampania wyborcza, najlepsza, jaką dotąd mogłem obserwować, odsłania bezlitośnie takie dwa typy: zarówno kandydatów, jak i ich wyborców. Wszyscy grają na emocjach, fałszując przy tym niemiłosiernie. I bardzo dobrze, bo do tych wyborów naprawdę nie można podchodzić z poziomu inteligencji. Gdyby tak było, musielibyśmy zaakceptować akt wyborczy jako: obowiązek patriotyczny lub święto demokracji albo swój znaczący wpływ na wynik wyborów. Jest jeszcze kilka innych bzdetów, którymi nas indoktrynują, ale dobrze… łyknęliśmy wszystkie albo jeden z nich i zdecydowaliśmy się głosować.

Zróbmy sobie zatem tabelkę. Wypisujemy wszystkich trzynastu kandydatów i przyznajemy im punkty w różnych kategoriach: wiek, wykształcenie, znajomość angielskiego, zdrowie, IQ, zasługi, odporność na stres, zdolność do nauki, kreatywność itd. Nie będzie to łatwe, bo „system” chroni kandydatów i trudno dotrzeć do danych tego typu, ale jeśli dobrze poszperamy… Potem podliczamy punkty i voilà — mamy zwycięzcę naszego rankingu!

I teraz — mogę się założyć o moje ulubione wahadełko, że kandydat, który wygrał w Twojej tabelce, nie jest tym, na którego faktycznie oddasz głos! Odkryłem to już dawno temu i, uwierzcie, nic się w tej sprawie nie zmieniło. Dlatego właśnie metoda intelektualna nie działa w przypadku wyborów — a już na pewno nie prezydenckich. Bo przecież jak świat światem nie pogodzisz dupy z batem.

Artykuł NIE POGODZISZ DUPY Z BATEM, CZYLI FILOZOFIA WYBORÓW PO POLSKU pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.