Cała ogromna armia partyjnych działaczy głosi prawdy swoich wodzów, nie wierząc w nie ani trochę. Gdy przemawiają o wartościach i Ojczyźnie, ja widzę człowieka, który w przerwie między konferencjami szuka najbliższego politycznego bankomatu. „Mierny, ale wierny” – to ich święte przykazanie, bo w polityce nie chodzi o prawdę, tylko o zgodne kiwanie głową. I niech mi nikt nie opowiada, że to przesada – wystarczy włączyć dowolną transmisję z Sejmu, żeby zobaczyć, jak mierny staje się synonimem wiernego.

W każdej partii jest tak samo, a jeśli ktoś próbuje się wychylić, zostaje w partii zawieszony albo powieszony (politycznie rzecz jasna – patrz Tomasz Zimoch). Oczywiście trafiają się egzemplarze, które autentycznie wierzą w każdą sylabę lidera. Takich osobników rozpoznasz po spojrzeniu rozmarzonego labradora. To bezmózgowcy, którym możemy tylko współczuć. Zabawne, że czasem trafia się kilku naiwnych idealistów, którzy wyłamują się, ogłaszając jako niezależni. Gdyby takimi byli, odeszliby z polityki, ale miękkie poselskie fotele, przywileje i apanaże nie pozwalają im na to, więc chcąc nie chcąc wciąż są zależni.

Z kolei politycy z najwyższej półki to rasowi cynicy – takie lisy w krawatach, które nauczyły się recytować frazesy tak przekonująco, że ich wyborcy wzruszają się do łez. Kaczyński, Trump, Tusk (kolejność nieprzypadkowa) – każdy w inny, ale mistrzowski sposób demonstrował, że można głosić brednie z kamienną twarzą i wciąż być uznanym za wodza. Bo przecież w polityce chodzi o to, żeby stworzyć iluzję szczerości tak gęstą, by wyborcy poczuli w niej zapach swojego zagubionego rozsądku. Szczerość polityka to nie fakt, lecz tylko wrażenie.

Więc odpowiem wprost, Mathildo: jeśli znajdziesz polityka, który wierzy w każde swoje słowo – uciekaj. Bo to nie polityk. To pacjent, którego wypisano ze szpitala psychiatrycznego przez pomyłkę. Choć pewnie w naszym ukochanym i umiłowanym kraju uznano by go za wariata nie dlatego, że kłamie – ale dlatego, że mówi prawdę. A ta, jak wiemy, jest w polityce bardziej niebezpieczna od wirusa i trudniejsza do wykrycia niż inteligencja w partyjnych szeregach.

p.s.

W środowym magazynie sucharków coś dla ochłody. Miły odpoczynek od letnich temperatur. Wróćmy na chwileczkę do zimy. Ta piosenka to portret mojej koleżanki z dzieciństwa. Widocznie miała w sobie jakieś geny polarnego niedźwiedzia, bo była odporna na zimno. Zawsze urocza, z gołą głową, rumiana i uśmiechnięta na sankach czy na łyżwach. Nazywaliśmy ją Śniegulinką i myślę, że poczujecie jej zimowe ciepło gdy posłuchacie tej piosenki, którą pięknie zaśpiewała Grażynka Krejzler: DZIEWCZYNKA ŚNIEGULINKA

Artykuł Polityka z Twarzą Labradora i Duszą Lisa pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

A tego nie chciałbym przecież. Czy „Polacy zasłużyli sobie na takiego prezydenta”? Pewnie słyszeliście to zdanie nieraz — ale to nieprawda. Tylko 10 milionów 606 tysięcy 877 Polaków zasługuje na takiego prezydenta, a jest nas jeszcze 37 milionów z kawałkiem! Czy te 27 milionów też zasłużyło sobie na takiego prezydenta? Tylko dlatego, że nie poszli do urn albo poszli, ale w innym kierunku niż ta minimalna większość?

Tak czy siak, straciliśmy okazję, żeby przyprzeć premiera Tuska do ściany i rozliczyć go z obiecanek-cacanek, które rzucał nam w niereglamentowanych ilościach, bez opamiętania, podczas ostatnich wyborów parlamentarnych. Prawie nic z tego nie wyszło, bo Tusk tuż nad sobą „widział Dudy cień, który do góry wzbił się, niczym wiatr”. Trzaskowski miał podpisać wszystko, czego nie podpisał Duda, ale… no właśnie, ale — nic z tego nie wyszło.

I to jest, paradoksalnie, to, co najlepszego mogło spotkać Tuska. Chciał, ale nie mógł — i teraz też chce, ale znów nie może. Jest usprawiedliwiony! „Umywam ręce, drodzy Polacy, sami zdecydowaliście” — może powiedzieć z czystym sumieniem. Owszem, ale tylko dlatego, że przez półtora roku od objęcia władzy w sercach tej drugiej większości zamieszkało jedno uczucie: rozczarowanie. Wielu sędziów, prawników i polityków wskazywało możliwości zmian — mimo cienia Dudy. Ale Tusk czekał na Trzaskowskiego. I się nie doczekał. Dlatego dopiero teraz naprawdę możemy powiedzieć: „To wina Tuska”.

Z drugiej strony — nie ma powodu ani do euforii, ani do rozpaczy. Wygrał system, bo bez względu na zwycięstwo Nawrockiego niewiele się zmieni. Lekarze nadal będą szafować klauzulą sumienia, religia nadal będzie straszyć dzieci w szkołach, wciąż będziemy opłacać nigdy nienasycony Kościół i bezrefleksyjnie uzbrajać tak zwaną „polską armię”. Gdyby Trzaskowski wygrał — byłoby tak samo. Polacy kochają igrzyska, nawet tak niewybredne jak ta kampania wyborcza. I odpowiada im system, który manipuluje nimi, jak chce. Świadczy o tym 72-procentowa frekwencja. Owieczki uwiarygodniły to wszystko, maszerując pokornie do urn wyborczych.

p.s.

Do nagrania tej piosenki o kotach zaprosiłem Maćka Damięckiego. Przyjął propozycję, ale zaskoczył mnie niesamowicie, bo do studia przyszedł razem ze swoimi dziećmi: małą Matyldą i małym Mateuszem. A że rodzina Damięckich jest utalentowana w stu procentach, efekt okazał się dużo, dużo bardziej niż zadowalający. CZTERY KOCURY

Artykuł TO WINA TUSKA! TYM RAZEM NAPRAWDĘ? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Czy aby na pewno? Frekwencja świadczy o tym, że władzy udaje się zapędzać coraz więcej ludzi do chocholego tańca, ale przecież nie uczestniczymy w nim świadomie. Wyspiański pięknie pokazał, że jesteśmy uwięzieni w rodzaju tanecznego letargu. Wykrzykujemy, ale nie słuchamy. Działamy, ale nie myślimy. Tylko nieliczni byli w stanie z pełną świadomością powiedzieć – ja nie tańczę! Nie dziwię się, bo presja podczas tych wyborów była przeogromna.

Osobiście mam na to dowód. Moja ostatnia rolka osiągnęła w Internecie niebotyczny zasięg. Taka ilość komentarzy mogłaby przyprawić o zawrót głowy, gdyby były merytoryczne. Ale nie były. 99% komentatorów nie zrozumiało niczego, o czym mówiłem. Lawina reakcji działała na zasadzie „uderz w stół, a nożyce się odezwą” – sypnęły się wyzwiska i wytarte epitety. Kreatywność zerowa, bo nie są w stanie wymyślić niczego oryginalniejszego, więc wciąż walą na oślep komuchem i ubekiem. I może… coś w tym jest?

Może jednak coś mnie ciągnie do tamtych pogardzanych czasów, kiedy Polak był po prostu Polakiem. Kobietą, jak i mężczyzną zarówno. Nikt się wtedy nie zawracał do Polek i Polaków, bo wszyscy byli Polakami. Polka to był taniec ludowy, który grano po oberku, aby go pogładzić. Moja koleżanka z pierwszej klasy recytowała „Kto ty jesteś? – Polak mały, jaki znak twój? – Orzeł biały” z takim przejęciem, że płakali wszyscy. A my musimy poprawiać Władysława Bełzę i wymyślać tekst: „Kto ty jesteś? – Polka mała. – Jaki znak twój? – Lilia biała”, bo to lepiej rezonuje z nową wrażliwością. Serio?

Właśnie w ten sposób starają się, jak mogą, by nas podzielić. Każdy pretekst jest dobry i z przykrością muszę stwierdzić, że to im się udaje. Skutecznie wbili nam do głów, że jesteśmy albo tacy, albo tacy. A ja myślę, że może najwyższy czas powiedzieć: nie chcę być „ani tacy, ani tacy” – chcę być człowiekiem. Człowiekiem który, zanim zacznie wybierać, najpierw nauczy się być.

Artykuł OBUDZILIŚMY SIĘ W NOWEJ POLSCE CZY ZNÓW DALIŚMY SIĘ OGRAĆ? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Jeszcze całkiem niedawno romantyków było wielu, a nadzieje na odmianę losu – o dziwo – nie brzmiały jak science fiction. Nadzieje dotyczące nie tylko Polski, czy Europy, ale całego współczesnego świata! Najlepiej widać było tę tęsknotę podczas wyborów papieży. Gdy wybrano Wojtyłę, wierzono, że to już koniec – ostatni papież! Zerwano przecież tradycję ciągnącą się przez 455 lat, kiedy to na tronie Piotrowym zasiadali wyłącznie Włosi. A tu po śmierci Wojtyły masz babo Ratzingera.

Ten to miał być na pewno ostatni, prawda? Ale gdzie tam! Został nim Bergoglio! Z nim to już naprawdę miało się wszystko skończyć, bo przecież święty Malachiasz nie mógł się mylić. Miał ponoć objawienie co do przyszłości Kościoła, wraz z listą kolejnych 112 papieży, aż do „Petrus Romanus” – ostatniego z ostatnich, po którym nastąpi zniszczenie Rzymu i Sąd Ostateczny. A Franciszek był właśnie tym 112. Jego ojciec miał na imię Pietro, on sam wybrał imię po św. Franciszku z Asyżu, którego ojciec, zgadnijcie… Tak, Piotr.

Bukmacherzy mogli więc przyjmować zakłady, że na nim skończy się panowanie na stolicy Piotrowej. Kiedy zaczęło się ostatnie konklawe, dopuszczano jeszcze możliwość wyboru murzyna… wróć! Czarnoskórego papieża, który miał być ostatecznym czarnym akcentem. Okazało się jednak, że Provost nie jest czarnoskóry i teraz rządzi jako Leon. Tak oto mamy kolejnego papieża – białego jak mleko, choć niektórzy oczekiwali symbolicznego „czarnego końca”. A zamiast końca świata mamy kontynuację: Kościół działa, Watykan stoi, a piekło – jak zwykle – to inni.

Okazuje się, że nawet apokalipsa robi nas w konia, a „ostatni” bywa zawsze przedostatni. Trochę jak w naszych wyborach: miało być decydująco, a wyszło jak zawsze. Władza to system wiecznego trwania. A my? My jesteśmy tylko widzami — wpatrzonymi w dym z komina, łudząc się, że tym razem to naprawdę coś zmieni. Zmiany są jak nowy papież – obiecujące, egzotyczne, ale na końcu zawsze dostajesz starca w białym. A może to nasza kara za brak wyobraźni – że wciąż głosujemy w nadziei na zmianę, wiedząc, że to jakby całować żabę, która już raz była księciem.

Artykuł 550 BANIEK W BŁOTO. ZMIANY? POCAŁUJ ŻABĘ! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Tylu obietnic i zapewnień co do świetlanej przyszłości Polski i Polaków… Wróć! Polski, Polek i Polaków! Taka jest obowiązująca składnia w tej kampanii wyborczej obfitująca w zobowiązania kandydatów, które nigdy nie zostaną spełnione. I wszyscy o tym wiedzą. Czy tylko Stanowski zdaje sobie z tego sprawę, ogłaszając 500 plus na każdą świnię lub osobę identyfikującą się jako świnia? Nie tylko. Żaden z kandydatów nie wierzy w obietnice, jakie wygłasza z taką emfazą!

Pamiętacie Donalda Tuska i jego buńczuczne zapowiedzi z ostatniej kampanii? Ach, jakiż on był zadziorny! Kobiety miały wyjść z rozrodczego średniowiecza prosto w objęcia aborcyjnej Europy. Złodzieje z poprzednich rządów – za kratki, a ci z samego szczytu – przed Trybunał Stanu. I co z tego zostało? „Martwe morze stoi wokół nas i nadziei brak na wiatr.” Żaden złodziej nie stanął jeszcze przed sądem. Nawet nie ma aktów oskarżenia!

A elektorat? Słucha wyborczych banialuk z takim samym zapałem, z jakim niegdyś słuchało się kazań w wiejskim kościele. Spijają słowa z ust ludzi, którzy nigdy nie powinni ubiegać się o ten zaszczytny urząd. Bo niektórzy z nich postępują zgodnie z zasadą „Jak cię złapią za rękę, mów, że to nie twoja ręka”. Gdy już łupu nie da się utrzymać, to ostatecznie przekazuje się go na cele charytatywne. I żadnego wstydu!

Ale cóż… ten typ tak ma! Politycy to osobna rasa – niektórzy twierdzą, że ewolucyjna mutacja bez zdolności do odczuwania pewnych uczuć. To jest pewnik, możemy się tylko sprzeczać, jakie to uczucia. Ale o „wstyd” spierać się nie będziemy, bo spotkać zawstydzonego polityka jest dużo trudniej niż cielę z dwoma głowami.

Artykuł PARSZYWA TRZYNASTKA, CZYLI JAK POLITYKA STRACIŁA WSTYD pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

I tak będzie zawsze. Każdy bowiem kroczy po swojej własnej ścieżce kwantowej — niczym po osobistym labiryncie emocji, myśli i doświadczeń. Nie istnieje jedna, wspólna rzeczywistość. Istnieje ich nieskończona ilość: ścieżki kwantowe, które czasem się przecinają, czasem biegną równolegle, a czasem drastycznie się rozchodzą. Większość ludzi sądzi, że nie mają wyboru, więc idą jedyną możliwą drogą. Dla jednych to droga z Trzaskowskim, dla innych z Nawrockim, a jeszcze dla innych z Braunem, w całej swej brunatnej krasie.

Oni są gotowi bić się o swojego kandydata. I rzeczywiście to robią z gorliwością neofity i ślepotą wyznawcy. Nikt ich nie przekona, że to nie ma większego znaczenia, która kukiełka zasiądzie na fotelu w pałacu przy Krakowskim Przedmieściu. Żeby dojść do takiej konkluzji, trzeba zmienić swoją ścieżkę kwantową. A to nie takie proste. Władza — wspierana przez media i Kościół — robi wszystko, żebyśmy tego nie zrobili. Masz podążać wytyczonym szlakiem. Możesz sobie co najwyżej zmienić kolor plecaka, ale rzeczywistość musi pozostać ta sama!

Można jednak odciąć od tej manipulacji. Każdy z nas ma w sobie taką moc. Ale to nie jest opcja dla leniwych. Zmiana wymaga wysiłku, samoświadomości i duchowego dojrzewania. Dopiero wtedy zaczynasz dostrzegać, że możesz świadomie przechodzić między rzeczywistościami, wybierać, kreować, bo przestajesz być marionetką cudzych idei. Zaczynasz być sobą i nie jesteś już niewolnikiem narzucanych myśli, bo zaczynasz kreować swoje życie świadomie!

Czy sądzicie, że ta niezwykle prosta prawda dotrze do tych, którzy dziś wrzeszczą „zabić Trzaskowskiego” albo „je**ć Nawrockiego”? Wątpię. Bo żeby się obudzić, trzeba najpierw przestać wierzyć, że to, co nas zewsząd otacza to jedyna rzeczywistość. A oni przecież tę polityczną rzeczywistość traktują jak świętość. Więc będą walczyć o swoją klatkę do ostatniego łańcucha.

p.s.

Ta piosenka musiała się znaleźć w moim zbiorze piosenek biesiadnych, chociaż jest niezwykle dramatyczna. Napisał ją Michał Bałucki w krakowskim więzieniu. Trafił tam pod koniec 1863 r. za udział w ruchu narodowym podczas powstania. Siedział w jednej celi z góralem z Chochołowa, którego żandarmeria ujęła pod Michałowicami na granicy rosyjskiej. To dzięki temu góralowi powstał wiersz „Dla chleba”, do którego muzykę napisał… I tu jest kłopot, bo domniemanych kompozytorów było kilku. W każdym razie powstała pieśń, którą kiedyś znał każdy Polak. Postanowiłem ją nagrać bez maniery biesiadnej, zdecydowanie poważnie, solidnie i dramatycznie, tak jak na to zasługuje. A efekt? Liczę na Twoją ocenę. GÓRALU, CZY CI NIE ŻAL

Artykuł WOJNA O KUKIEŁKI. WALCZYSZ O ILUZJĘ BO NIE MASZ O TYM POJĘCIA! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Tę rozmowę carycy Katarzyny z Nikitą Paninem, jej współpracownikiem, odczytałem z trudem, ale znów zawibrowała we mnie. Może dlatego, że kwiecień plecień wciąż przeplata narodowe klęski z narodową dumą? I jeszcze ta niesłychanie żenująca kampania prezydencka, która podbija narodowy bębenek! Tę rozmowę opublikował kiedyś Waldemar Łysiak. Nikita Panin zapytał cesarzową, dlaczego nienawidzi Polaków:

Dlatego, że jestem kobietą i nienawidzę dziwek, które udają święte. Ja jestem prostytutką, Panin, a to honor, gdy się jest do tego cesarzową. I dlatego jeszcze Panin, że ze zdrajców robili oni zawsze bohaterów, a zdrajcom i renegatom stawiają pomniki. I dlatego jeszcze Panin, że nigdy nie chcieli się z nami zjednoczyć przeciw Rzymowi, a byli naszymi braćmi Słowianami, zdradzili nas Panin. I dlatego Panin kiedyś zginą, unicestwią się sami!…

Czy w tych słowach nie ma czegoś, co wciąż brzmi niepokojąco? Może to echo tej naszej dziwacznej narodowej specjalności – wynoszenia miernot na piedestały? Może to ten specyficzny talent do wybierania sobie przywódców, którzy nie tyle przewodzą, co mylą kierunki? W kajeciku zaraz pod cytatem z carycy miałem dopisane ołówkiem: „Polska – kraj, gdzie kabaret zastąpił parlament, a satyra brzmi jak protokół z komisji śledczej.” Wtedy się z tego śmiałem. Dziś już mniej.

Bo czy Polacy kochają Polaków? Gdyby tak było, nie oddawalibyśmy swojego głosu ludziom, którzy krzyczą najgłośniej. Nie musielibyśmy szukać ojców narodu wśród idiotów, frustratów i postpolitycznych zombie. Może caryca miała rację? Nie unicestwią nas wrogowie, nie zniszczy nas Zachód, Wschód, wirus ani inflacja. Zgubimy się sami, jeśli nie zaczniemy siebie lubić i jak zawsze nie chodzić do urn z nienawiścią, aby wybrać mniejsze zło, czyli jakiegoś kretyna z ustami pełnymi bogoojczyźnianych frazesów w kiepsko skrojonym narodowym garniturze.

p.s.

Po raz kolejny zapraszam do późnych lat osiemdziesiątych kiedy to borykaliśmy się z problemami, teraz może śmiesznymi dla naszych dzieci i wnuków. Cóż oni wiedzą o wsadzie dewizowym, cinkciarzach, Arabach w Victorii, video, Pewexie, benzynie na kartki, kuroniówce, papierze toaletowym, którego nigdy nie było czy braku toalet w centrum Warszawy? Wszystko to macie w tej wiązance i jeszcze mała ciekawostka.

Pewien wybitny aktor dramatyczny (już od dawna nie żyje) lubił zapraszać gości na słynne imprezy w jego domu. Pijało się drogie trunki i tańczyło jazz lub bluesa, a kiedy było coraz bardziej drętwo, gospodarz włączał moją „Wiązankę”, która tak rozkręcała wytworne towarzystwo, że szaleli aż do rana. Sam mi o tym powiedział kiedyś szeptem na korytarzu w Teatrze Polskiego Radia! WIĄZANKA KUCANA

Artykuł NARÓD, KTÓRY STAWIA POMNIKI ZDRAJCOM, ZASŁUGUJE NA RZĄDY DEBILI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Ja już pewnie nie doczekam taksówek-dronów w Warszawie. To mnie szczególnie nie boli, odkąd nie piję, ale nie ukrywam – podniecają mnie samochody napędzane wodorem. Toyota już w 2014 roku wypuściła model Mirai i dopiero teraz BMW zapowiada seryjną produkcję, ale… na 2028 rok. A reszta świata? Nadal ślepo zapatrzona w elektryki, które są drogie i ekologiczne wyłącznie na papierze. A przecież wodór to czyste paliwo – zamiast smogu, z rury wydechowej leci tylko para wodna! Ale nie, lepiej inwestować w baterie litowe, których produkcja zżera zasoby naturalne szybciej niż Sejm budżet państwa.

Dlaczego nikt nie chce wodoru? Odpowiedź jest prosta: bo jest za dobry, zbyt tani i zbyt dostępny! A władza – niezależnie od szerokości geograficznej – boi się wszystkiego, co daje ludziom wolność. Widziałem jednego z władców planety w czerwonej czapeczce, który warknął, że na wodór nie pozwoli. I don’t allow it! I nie pozwoli, bo wtedy koncerny paliwowe straciłyby swój złoty interes, a Rockefellerowie musieliby się przekwalifikować na produkcję krasnali ogrodowych.

A my, dzieci we mgle, znowu idziemy w wiatraki, wykupując je od państw które już ich nie chcą, np. Duńczyków! Czy nie powinniśmy się skupić na elektrowniach w każdej gminie wykorzystujących wodór? Przecież w kilku miastach powołuje się już samorządowe spółki wodorowe! Sanok, Tarnowskie Góry, Piła, Wałcz, Wrocław i wiele innych. PSL nawet obiecał, że w każdej gminie powstaną kompostownie produkujące wodór. Ale wiecie, jak to jest z PSL-em: obiecanki cacanki, a głupiemu benzyna po 6 złotych.

Możemy dalej marzyć o dronach-taksówkach, o wodorze w salonach samochodowych, o mądrości naszych polityków. Oj życie, życie nudne, pomarzyć bardzo dobrze jest w niedzielne popołudnie! Tylko nie zapomnijcie nastawić budzika. Możemy obudzić się w innej rzeczywistości. Może. Ale bardziej prawdopodobne, że obudzimy się z ręką w nocniku. I to nie swoim.

Artykuł CHIŃCZYCY LATAJĄ, MY STOIMY W KORKU. POLSKA PRZYSZŁOŚĆ W RUINIE? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.