Nie bądźmy aż tak samobiczujący, chociaż mamy do tego narodowy talent i zamiłowanie. Wina leży głęboko zakorzeniona w systemie politycznym — sprytnym, choć niekoniecznie mądrym. Każda grupa trzymająca władzę kombinuje przy kodeksie wyborczym. Ale nigdy nie naruszają zasad ordynacji. Ordynacja została tak poskładana, żeby wyglądała demokratycznie, ale działała jak turniej dwóch drużyn, które od lat grają w ten sam schemat: podziel, wystrasz, zdobądź.

W efekcie do drugiej tury przechodzą zawsze zawodnicy z dwóch zwaśnionych drużyn. A wyborcy kandydatów, którzy odpadli, muszą zdecydować między dwoma opcjami, z których żadna nie jest dla nich idealna. Coraz więcej ludzi głosuje nie dlatego, że chce, ale dlatego, że musi. Głosujesz nie za, ale przeciw. To jak jedzenie brukselki, żeby nie musieć jeść gwoździ. Jeszcze niedawno młodzi wyborcy rezygnowali z głosowania, jeśli nie widzieli satysfakcjonującej opcji. Teraz to się zmieniło. Już kupili jedyną obowiązującą opcję i też będą wybierać mniejsze zło.

I tak oto mniejsze zło stało się naszym wspólnym programem politycznym. Zamiast marzeń — ostrożność. Zamiast wizji — awersja. Demokracja jako survival: przeżyć, nie dać się zjeść i zagłosować, zanim nas wylogują z wolności. Czy pocieszeniem jest, że inni mają gorzej? Że w innych krajach wybiera się między klownem a tyranem? Może. Ale nie o to tu chodzi. Pocieszeniem niech będzie co innego: że my wciąż jeszcze potrafimy odróżnić mniejsze zło od większego. Że choć zmuszeni do pokracznego tańca w systemie zrobionym z drutu i taśmy klejącej, wciąż wybieramy.

Czy to nie jest piękne, że w systemie krzywym jak polityczne uśmiechy w telewizyjnych debatach, wciąż chcemy uczestniczyć? Że głosując przeciw, nadal próbujemy być za — za czymś lepszym, bardziej ludzkim, bardziej naszym? Tak, wybieramy mniejsze zło. Ale może właśnie to, że umiemy je rozpoznać i nazwać, odróżnia nas od tych, którzy nie widzą różnicy między złym a gorszym. I to już nie jest zło. To początek dobra. Może jeszcze nie dzisiaj, może nie za tych rządów, ale przyjdzie dzień, kiedy pójdziemy na wybory nie dlatego, że ktoś nas przestraszy, tylko dlatego, że ktoś nas przekona.

p.s.

To kolejny sucharek naszego kabareciku dla dziadków i wnuków. Dzieci bawiły się doskonale, a starsi widzowie widzieli w żabim sejmiku odbicie naszego sejmu z Wiejskiej. Najwięcej zabawy mieli słuchacze podczas refrenu, który odpowiadał na pytanie „Kto tej biedy zna przyczynę, kto za całą biedę winien, no kto winien kumo, kum?” I wtedy odpowiadał żabi tłum, że winien był… Zresztą sami posłuchajcie ja tylko podpowiem, że jeszcze wtedy nie była to wina Tuska. ŻABI SEJMIK.

Artykuł WYBÓR MNIEJSZEGO ZŁA — NASZA NARODOWA TRADYCJA? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Zapytał tak: „Czy biegły sądowy jest ważniejszy od sędziego?”. No bo – jak mówi Mieciu – sądząc po Cybie, to chyba jest. „Nie jest” – zaoponowałem, a on pociągnął po raz drugi i powiedział: „Jak nie, jak tak! Biegły nakazał sędziemu zwolnić Cybę, i Cyba został zwolniony!”. I tu, muszę przyznać, zmusił mnie do refleksji. Nie tylko Mieciu ma wątpliwości co do roli ekspertów i biegłych sądowych, których przecież uważa się za osoby posiadające wysokie kwalifikacje i specjalistyczną wiedzę w swoich dziedzinach.

Tak przynajmniej powinno być, bo to przecież oni dostarczają opinie, które są traktowane jako dowody w sprawach sądowych. Czy jednak mają wystarczającą wiedzę i czy są na tyle etyczni, aby nie brać w łapę? Hmmm… Biegli sądowi powinni być bezstronni i sumienni, a ich opinie – oparte na obiektywnej ocenie dostarczonych danych. Jednakże, jak w każdej profesji, istnieje ryzyko, że niektórzy biegli mogą być podatni na korupcję i wpływy polityczne.

Jak mawiała moja babcia Franciszka: „Papier wszystko przyjmie, a biegły wszystko orzeknie”. Tysiące przykładów rażących pomyłek biegłych sądowych można znaleźć w różnych sprawach. Pamiętacie, jak Jacek Wach został skazany na dożywocie za zabójstwo Tomasza S.? Dzięki opinii biegłych – jak najbardziej. A po kilkunastu latach do zbrodni przyznał się ktoś inny. A wiecie, że w Sądzie Apelacyjnym w Białymstoku biegły wydał dwie sprzeczne opinie w tej samej sprawie? Znane są udokumentowane przypadki, w których biegli nie wykonali badań, ale w opinii stwierdzali, że je przeprowadzili.

Nie zrozumcie mnie źle – są biegli uczciwi, rzetelni, solidni. Ale ilu jest tych z sumieniem, a ilu tych, których sumienie poszło na wcześniejszą emeryturę – któż to wie? Mieciu w skupieniu słuchał moich wywodów, aż w butelce pokazało się dno. Zrobiło się cicho. Tylko zeschłe liście z legowiska jeża szeleściły jak papiery w sądzie. Mieciu nie miał już motywacji do słuchania dalszych wyjaśnień, więc ruszył wolno w kierunku monopolowego. Wyraźnie nie radził sobie w kraju, gdzie coraz trudniej odróżnić opinię od wyroku, a prawdę – od kwalifikacji.

Artykuł BIEGŁY POWIEDZIAŁ, SĘDZIA ZROBIŁ, A CYBA OPUŚCIŁ CELĘ. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.