Siadamy sobie w ulubionym kąciku – czy to fotel z odrapanym podłokietnikiem, czy kanapa pamiętająca lepsze czasy – i wyciszamy się poprzez oddychanie. Potem wymyślamy trzy zadania, które jutro MUSIMY zrobić. Tak, nie „możemy”, nie „fajnie byłoby”, lecz właśnie MUSIMY. Bo to umowa z naszą podświadomością, a ona nie lubi być zbywana. Jeśli ją oszukasz, złapie legendarnego focha i może tygodniami siedzieć obrażona w kącie, odmawiając współpracy niczym rozkapryszony kot.

Wymyślasz więc pierwsze zadanie, ot, telefon do mamy. Zamykasz oczy i wizualizujesz – bierzesz komórkę, klikasz „Mama”. Ona odbiera w doskonałym humorze, opowiadacie sobie rozkoszne głupstwa, rozmowa jest ciepła i pełna czułości, niezależnie od tego, jak naprawdę układa się pomiędzy wami. Potem bierzesz się za drugie zadanie, na przykład zrobienie dżemu z truskawek – znowu wizualizacja, jak rozkoszny zapach owoców snuje się po kuchni. Na koniec – trzecie zadanie, równie konkretne.

Rano, gdy tylko otworzysz oczy, przypominasz sobie te trzy zadania. Tylko przypominasz – bez dodatkowych wizualizacji. Potem, w ciągu dnia, robisz je – bo się umówiłaś z podświadomością. Zauważcie, że podałem proste, wręcz banalne czynności, bo od takich trzeba zacząć. Dopiero po kilku tygodniach można się mierzyć z zadaniami, które od lat straszyły w mroku: choćby ze spotkaniem z przyjacielem, który odszedł w atmosferze przypominającej kiepską operę mydlaną. W ten sposób pozbędziesz się prokrastynacji, a w twoim środowisku będziesz uchodzić za osobę niezwykle odpowiedzialną i obowiązkową. Mam nadzieję, że Ania będzie usatysfakcjonowana – i że wy również poczujecie, że warto spróbować.

A ja właśnie w taki sposób zamierzam odpowiadać na wasze pytania – szczerze, dzieląc się wszystkim, co wiem i czego doświadczyłem. W środę zajmiemy się zagadnieniem Mathildy: „Czy politycy naprawdę wierzą w to, co mówią?”. Mogę się założyć o moje ulubione wahadełko, że Mathilda doskonale zna odpowiedź – ale pytania moich Czytelników są święte. Więc będę odpowiadał zawsze!

Artykuł Podświadomość na Smyczy: Rytuał, Który Skutecznie Zmienia. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Zanim jednak wprowadzę kogoś na fale alfa i porozmawiam z jego podświadomością, mam obowiązek – i przyjemność – opowiedzieć o pewnym narzędziu. Starym jak moje znajomości. Dawno, dawno temu pracowaliśmy razem z Markiem Ławrynowiczem, dziś znanym i cenionym pisarzem. I to on właśnie nauczył mnie jak sobie radzić z drobnymi bieżącymi problemami. Bywało, że pisaliśmy jakiś tekst, a pisywaliśmy razem często, albo mieliśmy próbę kabaretu i nagle zadzwonił telefon. Ktoś ze znajomych prosił o jakąś drobnostkę np.: „Zadzwoń do Krzysia Kowalewskiego, może załatwi wejściówkę do teatru?”

Marek natychmiast rzucał wszystko i dzwonił. A ja się wściekałem: „Teraz? Nie możesz później?” A on z rozbrajającą prostotą odpowiadał: „Nie mogę, bo potem zapomnę.” No i tyle. Od tamtego dnia trzymam się tej zasady i polecam ją każdemu. Drobne sprawy? Załatwiajcie natychmiast. Bez gadania. Marku – dziękuję. Będę Ci wdzięczny do grobowej deski.

Mam też dla Was coś jeszcze – sugestię, którą stosuję podczas hipnozy, kiedy mózg patienta spokojnie płynie po falach alfa. Brzmi tak: „Każdego wieczora, przed zaśnięciem, będę wiedział, co mam zrobić następnego dnia, bo jestem zorganizowany, wydajny i działam efektywnie. Nadaję priorytety swoim zadaniom i realizuję je zgodnie z ich wagą. Podejmuję się najtrudniejszych zadań, bo mam wiedzę, umiejętności i wytrwałość, by pokonać wszelkie przeszkody. Jestem dumny z moich osiągnięć, które materializują się tu i teraz. Okazuję głęboką wdzięczność Polu za wsparcie. Nigdy nie kładę się spać bez planu na dzień następny, a zasypiając, czuję radosne oczekiwanie na ich realizację.”

To działa – naprawdę. Wkładam te słowa w podświadomość podczas hipnozy, ale działają także powtarzane samodzielnie przed snem. Bo wtedy też jesteś na falach alfa. Cisza wieczoru, miękkość poduszki – to doskonałe tło dla autosugestii, która zakorzenia się w Twoim wewnętrznym ogrodzie. I mam jeszcze jedno narzędzie. Medytację – potężną, a zarazem prostą. Ale o niej opowiem dopiero w poniedziałek. Bo w piątek przecież mamy cykl… „O co się martwisz?”

 p.s.

Dzisiejszy sucharek może być nawet piosenką na dzień dziadka, bo któż nie chciałby mieć dziadka który „gotuje zupki, smaży naleśniki”. Pierwowzorem bohatera tej piosenki był niezwykłe znany i popularny w latach dziewięćdziesiątych polityk. Dziś nie tylko dzieci o nim nic nie wiedzą. Wtedy także tego nie wiedziały, a mimo to śpiewały tę piosenkę ze słoneczną radością: DZIADEK JACEK

Artykuł „BO POTEM ZAPOMNĘ” – JEDNA Z METOD NA POKONANIE PROKRASTYNACJI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.