Jeszcze całkiem niedawno romantyków było wielu, a nadzieje na odmianę losu – o dziwo – nie brzmiały jak science fiction. Nadzieje dotyczące nie tylko Polski, czy Europy, ale całego współczesnego świata! Najlepiej widać było tę tęsknotę podczas wyborów papieży. Gdy wybrano Wojtyłę, wierzono, że to już koniec – ostatni papież! Zerwano przecież tradycję ciągnącą się przez 455 lat, kiedy to na tronie Piotrowym zasiadali wyłącznie Włosi. A tu po śmierci Wojtyły masz babo Ratzingera.

Ten to miał być na pewno ostatni, prawda? Ale gdzie tam! Został nim Bergoglio! Z nim to już naprawdę miało się wszystko skończyć, bo przecież święty Malachiasz nie mógł się mylić. Miał ponoć objawienie co do przyszłości Kościoła, wraz z listą kolejnych 112 papieży, aż do „Petrus Romanus” – ostatniego z ostatnich, po którym nastąpi zniszczenie Rzymu i Sąd Ostateczny. A Franciszek był właśnie tym 112. Jego ojciec miał na imię Pietro, on sam wybrał imię po św. Franciszku z Asyżu, którego ojciec, zgadnijcie… Tak, Piotr.

Bukmacherzy mogli więc przyjmować zakłady, że na nim skończy się panowanie na stolicy Piotrowej. Kiedy zaczęło się ostatnie konklawe, dopuszczano jeszcze możliwość wyboru murzyna… wróć! Czarnoskórego papieża, który miał być ostatecznym czarnym akcentem. Okazało się jednak, że Provost nie jest czarnoskóry i teraz rządzi jako Leon. Tak oto mamy kolejnego papieża – białego jak mleko, choć niektórzy oczekiwali symbolicznego „czarnego końca”. A zamiast końca świata mamy kontynuację: Kościół działa, Watykan stoi, a piekło – jak zwykle – to inni.

Okazuje się, że nawet apokalipsa robi nas w konia, a „ostatni” bywa zawsze przedostatni. Trochę jak w naszych wyborach: miało być decydująco, a wyszło jak zawsze. Władza to system wiecznego trwania. A my? My jesteśmy tylko widzami — wpatrzonymi w dym z komina, łudząc się, że tym razem to naprawdę coś zmieni. Zmiany są jak nowy papież – obiecujące, egzotyczne, ale na końcu zawsze dostajesz starca w białym. A może to nasza kara za brak wyobraźni – że wciąż głosujemy w nadziei na zmianę, wiedząc, że to jakby całować żabę, która już raz była księciem.

Artykuł 550 BANIEK W BŁOTO. ZMIANY? POCAŁUJ ŻABĘ! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Tę rozmowę carycy Katarzyny z Nikitą Paninem, jej współpracownikiem, odczytałem z trudem, ale znów zawibrowała we mnie. Może dlatego, że kwiecień plecień wciąż przeplata narodowe klęski z narodową dumą? I jeszcze ta niesłychanie żenująca kampania prezydencka, która podbija narodowy bębenek! Tę rozmowę opublikował kiedyś Waldemar Łysiak. Nikita Panin zapytał cesarzową, dlaczego nienawidzi Polaków:

Dlatego, że jestem kobietą i nienawidzę dziwek, które udają święte. Ja jestem prostytutką, Panin, a to honor, gdy się jest do tego cesarzową. I dlatego jeszcze Panin, że ze zdrajców robili oni zawsze bohaterów, a zdrajcom i renegatom stawiają pomniki. I dlatego jeszcze Panin, że nigdy nie chcieli się z nami zjednoczyć przeciw Rzymowi, a byli naszymi braćmi Słowianami, zdradzili nas Panin. I dlatego Panin kiedyś zginą, unicestwią się sami!…

Czy w tych słowach nie ma czegoś, co wciąż brzmi niepokojąco? Może to echo tej naszej dziwacznej narodowej specjalności – wynoszenia miernot na piedestały? Może to ten specyficzny talent do wybierania sobie przywódców, którzy nie tyle przewodzą, co mylą kierunki? W kajeciku zaraz pod cytatem z carycy miałem dopisane ołówkiem: „Polska – kraj, gdzie kabaret zastąpił parlament, a satyra brzmi jak protokół z komisji śledczej.” Wtedy się z tego śmiałem. Dziś już mniej.

Bo czy Polacy kochają Polaków? Gdyby tak było, nie oddawalibyśmy swojego głosu ludziom, którzy krzyczą najgłośniej. Nie musielibyśmy szukać ojców narodu wśród idiotów, frustratów i postpolitycznych zombie. Może caryca miała rację? Nie unicestwią nas wrogowie, nie zniszczy nas Zachód, Wschód, wirus ani inflacja. Zgubimy się sami, jeśli nie zaczniemy siebie lubić i jak zawsze nie chodzić do urn z nienawiścią, aby wybrać mniejsze zło, czyli jakiegoś kretyna z ustami pełnymi bogoojczyźnianych frazesów w kiepsko skrojonym narodowym garniturze.

p.s.

Po raz kolejny zapraszam do późnych lat osiemdziesiątych kiedy to borykaliśmy się z problemami, teraz może śmiesznymi dla naszych dzieci i wnuków. Cóż oni wiedzą o wsadzie dewizowym, cinkciarzach, Arabach w Victorii, video, Pewexie, benzynie na kartki, kuroniówce, papierze toaletowym, którego nigdy nie było czy braku toalet w centrum Warszawy? Wszystko to macie w tej wiązance i jeszcze mała ciekawostka.

Pewien wybitny aktor dramatyczny (już od dawna nie żyje) lubił zapraszać gości na słynne imprezy w jego domu. Pijało się drogie trunki i tańczyło jazz lub bluesa, a kiedy było coraz bardziej drętwo, gospodarz włączał moją „Wiązankę”, która tak rozkręcała wytworne towarzystwo, że szaleli aż do rana. Sam mi o tym powiedział kiedyś szeptem na korytarzu w Teatrze Polskiego Radia! WIĄZANKA KUCANA

Artykuł NARÓD, KTÓRY STAWIA POMNIKI ZDRAJCOM, ZASŁUGUJE NA RZĄDY DEBILI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.