Zobaczcie, jak wielu z nas woli wierzyć w istnienie Wielkiej Lechii zamiast w zwykłe kroniki historyczne? Bo wolimy alternatywną historię, w której Wielka Lechia była potęgą dominującą nad Europą, a Rzymianie drżeli na samą myśl o jej sile. Czy nie fascynuje wizja świata, w której to my piszemy historię świata, a nie odwrotnie? Może dziś zamiast angielskiego wszyscy uczyliby się staropolskiego jako języka międzynarodowego?

Zastanówcie się, ilu ludzi kombinuje, czy ludzie, którzy rządzą światem, faktycznie różnią się od mitycznych Reptilian? Czy zimnokrwiste decyzje polityków i korporacyjnych liderów nie sprawiają, że to może być prawdopodobne? A może prawdziwą tajemnicą nie jest to, że oni istnieją i nami rządzą, ale to, że… i tak nie mamy na to żadnego wpływu, bez względu na to, jaka jest prawda?

Z jakiego powodu fascynujemy się, który celebryta sypia z innym celebrytą, mimo że nie ma to żadnego wpływu na nasze życie? Po co komu wiadomość, że Sandra Kubicka rozstała się z Baronem, Kożuchowska zdecydowała się na powrót do serialu „Rodzinka.pl”, Jan Englert żegna się z funkcją dyrektora Teatru Narodowego a żona Filipa Gurłacza nie zatańczy z nim w „Tańcu z Gwiazdami”? Może tu chodzi o atawistyczną potrzebę zajmowania się „plemiennymi” sprawami?

Pozwólcie, że teraz sięgnę po starą przypowieść Czirokezów: w każdym z nas walczą dwa wilki – jeden dobry, drugi zły. Który wygra? Ten, którego karmisz. Twoje życie jest, jakie jest dzięki temu, czym je karmisz oraz dzięki temu, jak je karmisz. Może to jest ta największa tajemnica życia: nie „obce cywilizacje”, nie „tajne imperia”, nie „cudze skandale” – tylko to, jakie decyzje podejmujemy każdego dnia.

Artykuł DLACZEGO FASCYNUJĄ NAS CUDZE TAJEMNICE, SKANDALE I SEKRETY? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Weźmy fizykę. Czy pamiętacie opowieść o eterze, niewidzialnym medium, przez które miało rozchodzić się światło? Przez wieki uczono tego w szkołach, aż w końcu okazało się, że to czysta fikcja. Nie dla wszystkich jednak, bo są naukowcy, którzy wciąż eter badają. A gdyby tego było mało, dziś już niektórzy fizycy udowadniają nierealność czasu. Czyli jak to ująć naukowo? Żyjemy wiecznie czy w ogóle nie żyjemy?

Historia? A proszę bardzo! Przez dekady wmawiano nam, że średniowiecze było ciemnym okresem upadku ludzkości. A potem odkryto, że w tym rzekomo barbarzyńskim czasie powstały najwspanialsze katedry, rozwijała się filozofia, a kobiety miały więcej praw niż w XIX wieku! Archeologia? To dopiero studnia bez dna! Ileż to razy „niepodważalne” odkrycia kończyły w koszu, gdy tylko okazywało się, że nie pasują do oficjalnej narracji? Na przykład mapy sprzed epoki wielkich odkryć geograficznych pokazujące Antarktydę bez lodu. Skąd je mieli, skoro „nikt” jeszcze tam nie dotarł?

A biologia? Spójrzmy na neodarwinizm, który wciąż każe nam wierzyć, że całe życie to efekt ślepego przypadku i selekcji naturalnej. A tu nagle – pstryk! – epigenetyka mówi nam, że organizmy mogą zmieniać swoje cechy niemal na zawołanie i przekazywać je potomstwu. Tymczasem przez lata biologowie patrzyli na każdą teorię alternatywną jak na herezję! Medycyna? Tu dopiero jest zabawa! Przez dekady „nauka” wmawiała nam, że margaryna jest zdrowsza od masła, cholesterol to diabeł wcielony, a dziurawa maseczka na twarzy uratuje nas przed… sami wiecie przed czym!

I jak w tej sytuacji wierzyć nauce? Jak mawiał pewien mądry człowiek: „Prawda nie istnieje – są tylko mniej lub bardziej udane kłamstwa”. Nauka to wspaniałe narzędzie, ale póki co przypomina szczeniaka, który wciąż jeszcze uczy się chodzić, a co jakiś czas pada na pysk. Możemy tylko mieć nadzieję, że kiedyś naprawdę nauczy się biegać, ale skoro wiemy, czyją matką jest nadzieja…

p.s.

W okresie mojej młodości modne było przekonanie, że jeśli już pić to czystą wódkę, bo po kolorowej boli głowa, a kac jest gigantyczny. Napisałem więc piosenkę żarcik, że jeśli już pić to tylko czystą, ja proszę łaskawie, ja innej nie trawię, bynajmniej nie teraz i już. Muzykę napisał Czesio Majewski, a jako przebitek do video użyłem kultowej sceny ze znakomitego filmu Janusza Morgensterna „Żółty szalik” z wybitną rolą Janusza Gajosa w roli inteligentnego, ale jakże tragicznego alkoholika. Dzięki wielkie!  WYŁĄCZNIE CZYSTA

Artykuł ZASKAKUJĄCE KŁAMSTWA NAUKI – W CO JESZCZE KAŻĄ NAM IERZYĆ? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

I wtedy Irena poprosiła mnie o źródła naukowe, które to potwierdzają. Okazało się, że pracuje na jednym z naszych uniwersytetów i ma nieprzejednaną wiarę w dowody naukowe. Przyznałem otwarcie, że ja nie darzę nauki aż takim bezgranicznym zaufaniem, bo zbyt wiele razy okazało się, że to, co uznawano za niepodważalną prawdę, po latach trafiało do lamusa. Przypomniałem jej choćby aferę z 1989 roku dotyczącą zimnej fuzji – reakcji jądrowej, która rzekomo mogła zachodzić w temperaturach pokojowych.

Stanley Pons i Martin Fleischmann ogłosili światu, że dokonali przełomowego odkrycia – ich eksperymenty z katodą palladową w ciężkiej wodzie miały potwierdzać istnienie zimnej fuzji. Gdyby mieli rację, ludzkość stanęłaby u progu energetycznej rewolucji! Nic dziwnego, że Rockefellerowie na moment wstrzymali oddech… choć wydobycia ropy nie wstrzymali. I słusznie, bo inni naukowcy nie potrafili powtórzyć wyników eksperymentu. Ostatecznie całe odkrycie okazało się spektakularną klapą i stało się jednym z większych skandali w świecie nauki.

Pani Irena prychnęła z dezaprobatą, więc postanowiłem sięgnąć po inny przykład – paliwodę z lat sześćdziesiątych XX wieku. Miała to być nowa forma wody o wyższej temperaturze wrzenia – prawdziwy naukowy przełom! Niestety, okazało się, że to zwykła mistyfikacja. Przypomniałem jej też sensację z 2011 roku – neutrina szybsze od światła. Wojsko już zacierało ręce, NASA planowała międzygwiezdną komunikację, ale… błąd wynikał z niedociśniętego kabla w urządzeniu pomiarowym. I po sensacji!

Pani Irena znowu prychnęła nieusatysfakcjonowana, więc miałem zamiar dorzucić jeszcze kilka innych naukowych bzdur. Nie zawahałbym się sięgnąć po model płaskiej Ziemi spoczywającej na grzbiecie żółwia albo teorię Słońca krążącego wokół naszej planety. Ale nie było potrzeby – rozmówczyni stwierdziła, że i tak pozostanie przy swoim, bo… „przecież wszyscy wiemy, że nauka nigdy się nie myli”. I wtedy to ja prychnąłem.

Artykuł HISTORIA WIELKICH SKANDALI NAUKOWYCH I ŚLEPEJ WIARY W FAKTY pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.