Bardzo dobrze to ująłeś Arturze.
Ci ludzie mają trochę przesunięty punkt skupienia świadomości. 
Dlatego „odbierają” inaczej niż „normalny” człowiek.
Przy czym nie ma czegoś takiego jak „realna rzeczywistość” bo cała rzeczywistość to „percepcja”.
Jeśli było by więcej ludzi widzących „inaczej” to uznalibyśmy to za normę a wszystkich widzących tak jak większość widzi teraz uważalibyśmy za „upośledzonych”.

Nie posiadam doświadczenia ani głębszej wiedzy na temat istniejących/występujących dzisiaj problemów u dzieci autystycznych, ale przez 33 lata pracowałem z ludźmi autystycznymi i umysłowo niepełnosprawnymi.
Każdy z nich wyróżniał się w pewien sposób jakaś formą „zakłócenia” i problemem nieprzystosowania się do otoczenia. Żyli w swej własnej rzeczywistości, która często zdawała się stać całkowicie w konflikcie z tą tak zwaną, „normalną”.
My tak naprawdę, wcale tak wiele nie wiemy na temat choćby różnicy percepcji odbieranych bodźców. Wychodzimy z założenia, że wszyscy widzimy i słyszymy to samo ale okazuje się, że to nie jest prawdą.
Niektórzy z nas widzą, słyszą i czują, nie tylko dużo więcej (chociaż ta skala zdolności idzie dwubiegunowo) ale widzą i słyszą (czują) to, o czym większość nigdy nie będzie miała wyobrażenia. (Pomijam to, czy ma to coś do czynienia z „realną” rzeczywistością, czy nie. Już na podstawie tej wiedzy, widzimy jak niedorzecznym jest w wielu przypadkach, kurczowe trzymanie się, jak i bezwzględne narzucanie innym, wielu (tak naprawdę nie istotnych) norm myślenia i zachowania. Nasze społeczne poglądy i utarte struktury (często sztywne i przestarzałe) nie pozwalają nam spojrzeć na wiele sytuacji z dystansem, swobodą a przede wszystkim z akceptacją, troską i z miłością.
Me agape https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t6c/1/16/2764.pnghttps://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t80/1/16/1f64f.png

Boze, dzieki, ze mam juz to za soba, to cale rodzicielstwo, a takze doswiadczenia z pracy w klinice psychiatrycznej dla dzieci (w Poznaniu) i we francuskim domu dziecka. Nawet nie chce mi sie tego zrozumiec, szukac przyczyn, szukac rozwiazan. Jak te coraz to czestsze przypadki sa po cos, to moze po to, zeby przeszla ludziom chec do rozmnazania sie. No, dusze rzadza i tyle. A nam sie wydawalo, ze jak bedziemy doskonalymi rodzicami/ wychowawcami, to rezultaty beda tez doskonale. Robota to mozna zaprogramowac, czlowieka tylko w pewnym sensie i widac, ze pewne programy juz nie dzialaja.