Zawsze mnie bawi, jak często ludzie mylą „samoświadomość” z metkami, które noszą od dawna. „Taka już jestem” – mówisz, zakładając na siebie stary płaszcz nieśmiałości, wstydu albo dobrze znanej bezradności. I już – gotowe. Ubranie z etykietą „NIE DO ZMIANY” dumnie nosisz przez całe życie, aż do grobowej deski. Bo przecież… taka już jesteś. Ale czy na pewno?

Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale to „taka już jestem” to genialny patent. To taki rodzaj przepustki od konfrontacji z tym, co trudne. Wyobraź, że jesteś na przyjęciu. Światło sączy się jak miód, muzyka w tle, a ty stoisz przy ścianie z kieliszkiem białego wina. Wzrokiem zahaczasz o czyjeś spojrzenie. Podchodzisz, chcesz coś powiedzieć, ale nie możesz, bo przypominasz sobie „Przecież jestem nieśmiała”. I już. Zaklęcie rzucone. Czar prysł. Serce znów zamknięte w pudełku „taka już jestem”.

Ale znowu jesteś w swojej sferze komfortu! Nie musisz już nigdy podchodzić do faceta, nie musisz mówić, że ci przykro, bo jesteś zamknięta w sobie, nie musisz szukać nowej pracy, bo „stres ci szkodzi”. To jak picie herbaty bez herbaty. Siedzisz przy stole, dmuchasz w kubek i czekasz, aż coś się zmieni. Ale nic się nie zmienia. Tak ci się tylko wydaje, bo wszystko się zmienia. Komórki skóry wymieniają się co kilka tygodni. Kolor włosów (naturalny czy nie) też się zmienia. A ty mówisz, że „taka już jesteś”? Przepraszam, ale to brzmi jak tanie alibi przed komisją do spraw szczęścia.

A przecież twoja dusza nie urodziła się z metkami. Dusza to nie produkt spod jednej sztancy. To ogród. A ogrody się uprawia, podlewa, przesadza. Czasem trzeba coś wyciąć, coś zostawić w spokoju, a czasem – posadzić coś nowego, nieznanego, pachnącego ryzykiem. Wiesz, co się wtedy dzieje? Zaczynasz pachnieć życiem.

Więc jeśli dziś jeszcze raz złapiesz się na tym, że znów na siebie zakładasz swój stary płaszcz z metkami – zatrzymaj się. Weź wdech. Uśmiechnij się do tej wersji siebie, która cicho szepcze: „A może jednak…?”. I zrób ten krok w kierunku nieznanego. Może się potkniesz. Może się spocisz. Ale może – po raz pierwszy od dawna – poczujesz, że naprawdę żyjesz. Bo jeśli już „taka jesteś”, to jesteś odważna, tylko zapomniałaś. A ja tu jestem, by ci przypomnieć.

p.s.

Czy wszyscy już wiedzą, że świadomie wybieram rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić?

Artykuł „TAKA JUŻ JESTEM” – CZYLI JAK SKUTECZNIE UNIKAĆ ŻYCIA. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Zastanawia mnie czasem, dlaczego ludzie tak pieczołowicie pielęgnują w sobie uczucia, które ich ograniczają – złość, żal, wstyd. Czy naprawdę nie widzą, jak bardzo te emocje ich blokują? Oczywiście, stopień blokady bywa różny: od delikatnego niezdecydowania aż po paraliżującą bezczynność. Ale blokada to blokada. Zawsze coś blokuje.

Przypuśćmy, że powinnaś porozmawiać z przyjaciółką, ale jesteś na nią zła. I właśnie ta złość trzyma cię na dystans i powstrzymuje przed rozmową. Blokada. A co, jeśli sprawa dotyczy twojego partnera? Złość również zamyka ci usta? Uważaj, bo to nie tylko cisza między wami – to także podwyższone ciśnienie, a na horyzoncie wrzody, bezsenność, a nawet brak ochoty na seks. Blokada. Czujesz, że nie dajesz z siebie w pracy tyle, ile byś chciała? Zgadłaś: blokada!

Zrób prosty test: czy zdarza ci się podnieść głos na partnera lub dzieci, choć wcale nie chcesz? Blokada. Przesiedziałaś bezczynnie dzień w domu, rozmyślając o tym, co poszło nie tak? Blokada. Powiedziałaś coś przykrego, choć kochasz tę osobę? Blokada. Wiesz, że jedna rozmowa mogłaby wszystko naprawić, ale nie umiesz jej zacząć? Zgadłaś: blokada. Twoje emocje – te pielęgnowane z taką troską  niskie emocje związały ci ręce i zakneblowały usta.

Czy nie lepiej byłoby się ich pozbyć? Tak, wiem, łatwiej powiedzieć niż zrobić. Dlatego nie pytaj „jak”, bo tego nie da się zrobić „pstryk i światło”, to jest proces. Pracowicie opisałem go w siedmiu książkach. I nie mówię, że trzeba od razu zostać świętą czy świętym. Złość czasem jest potrzebna. Kiedy? Wyobraź sobie, że twoje dziecko biegnie wprost pod koła rozpędzonego samochodu. Wrzasnęłaś na dziecko – i słusznie. Blokada to wtedy ostatnia rzecz, jakiej potrzebujesz, bo Twój krzyk ratuje życie. Ale jeśli wrzeszczysz na całe miasto bez powodu, tylko dlatego, że jesteś sfrustrowana i zła, karmisz swoją blokadę, a ona rośnie w siłę. To przykład z Wayne Dyera, a ile jest przykładów z Twojego życia? 

Dobra wiadomość jest taka, że blokad można się pozbyć. To niełatwe, ale możliwe. Wyobraź sobie życie, w którym zamiast krzyczeć na dziecko, spokojnie tłumaczysz. W którym potrafisz rozmawiać z partnerem bez kłótni i cichych dni. W którym energia idzie na budowanie, a nie na walkę z samą sobą. To życie jest w zasięgu ręki. Naprawdę warto zrobić pierwszy krok, bo po drugiej stronie blokady czeka wolność.

Artykuł SPRAWDŹ, CO CIĘ BLOKUJE I JAK SIĘ OD BLOKAD UWOLNIĆ. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.