Nie chcę zmarnować swojej smugi cienia. Wolę otaczać się ludźmi, z którymi śmieję się, a nie płaczę. Staram się zapominać to, co złe, i koncentrować się na dobrym – a prawie wszystko może takim się okazać. Nawet ostatnie wybory. Polacy będą mieli prezydenta na jakiego sobie zasłużyli. Kropka. Kocham ludzi, którzy myślą tak jak ja i przesyłają mi serduszka, ale wcale nie nienawidzę tych, którzy nie akceptują moich poglądów. Tym także wysyłam serduszka – zauważyliście?

Życie jest za krótkie – teraz to naprawdę rozumiem – i nie warto tracić go na spory. Zaakceptowałem swoje upadki i cieszę się, że podnoszenie się z nich jest już poza mną. Teraz traktuję resztę życia jak prezent. Wciąż chciałbym, aby było szczęśliwe tak jak te 17 lat opamiętania po incydentach nowotworowych. Być szczęśliwym mimo wszystko – to był mój wybór. I przy nim zostaję.

A kiedy przyjdzie prawdziwy kres, zabierze wszystko: to, co napisałem, zaśpiewałem, zagrałem. Nic nie zostanie – nawet ślad. Dlatego czas odciumkać się także od mojego wirtualnego życia. Teraz już wiecie, po co ten przydługi wstęp? Tak! Podjąłem decyzję o likwidacji strony www.niedajsieumrzec.pl! Tak, sklep z książkami także. Nie będzie już więcej dodruków, wysprzedam tylko te resztki, które mam w magazynku. I tyle.

Jeśli chcecie coś z tej strony zatrzymać – zróbcie to teraz. Teksty, grafiki, piosenki – pościągajcie je sobie na dysk, macie na to dwa miesiące, mniej więcej. Potem umowa na prowadzenie strony wygaśnie, a ja jej już nie przedłużę. Nie robię tego z żalem, wręcz odwrotnie, z ogromną wdzięcznością dla czytelników i komentatorów, za wsparcie przez te wszystkie lata. Czułem je. Czuję. I czuć będę – zawsze.

Artykuł BĘDĘ ZAMYKAŁ STRONĘ „NIE DAJ SIĘ UMRZEĆ” BO WSZYSTKO MA SWÓJ CZAS. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Nie zdziwicie się chyba, że uwielbiam takie dni, w których naprawdę nie dzieje się nic i nie stanie się nic aż do końca… dnia. Kiedyś uważałem je za stracone. Czekałem na telefon z agencji, radia czy filmu, a gdy ten nie dzwonił, czułem się niedowartościowany. A dziś? Rankiem piszę, czytam maile i komentarze, najczęściej pełne miłości, odpowiadam na nie, a potem wychodzę do ogródeczka bez telefonu (oddzwaniam wieczorem) i krzątam się wokół roślin, które kocham, czując ich miłość, w towarzystwie Bronka (kot), który też mnie kocha, pogadam z kimś, kto się uwiesił na moim płocie (mieszkam przy ruchliwej ulicy), a potem wracam do domu wypełnionego miłością moich najbliższych. I to mnie nie nudzi! Nigdy!

Może spodziewacie się teraz, że huknę na Klaudiusza za jego słowa. Nie liczcie na to. Doskonale rozumiem tych, którzy wymiotują na widok czegoś takiego. Taka reakcja jest związana z celem, misją, jaką obrali sobie, schodząc na Ziemię. Zadaniem niektórych dusz jest doświadczanie walki, rywalizacji, przemocy, straty albo zwycięstwa. I to jest w porządku, nawet gdy dotyczy czegoś tak strasznego jak choroba czy śmierć. Mój spokojny dzień jest dla nich nie do przyjęcia, właśnie dlatego, że nie dzieje się nic! Jak w takich warunkach realizować swoją misję?

To właśnie dlatego zmieniamy się. Im dłużej żyjemy, tym bardziej nas coś uwiera, gdy nie realizujemy swojego powołania. Wtedy musimy zapomnieć o sobie i stać się kimś innym. Ja tak zrobiłem – całkowicie wywróciłem swoje życie. Nawet mój charakter się zmienił! Twój też nie jest czymś stałym. Czasami musisz nieźle zapimpalać, aby za nim nadążyć! To normalne jeśli chcesz znaleźć się w miejscu, w którym poczujesz się szczęśliwa/y.

Tak to widzę, mniej więcej, i dlatego akceptuję różne, wydawałoby się nieakceptowalne zachowania u innych. Oni z kolei nie akceptują mojego zachowania i to jest w porządku. Nie ma sensu się kłócić ani obrażać. Klaudiusz ma prawo wymiotować na słowo „miłość” i niech sobie wymiotuje w spokoju. Ale, proszę, nie wymiotuj na serduszka, które dostaję od moich czytelników. Bo są moje!

Artykuł STRACH, NIENAWIŚĆ, ŻAL, ROZPACZ – NIE KAŻDY CHCE MIŁOŚCI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.