Już niedługo, z równą chrześcijańską skromnością, ci sami bossowie będą witać nowego Capomandamento. Wybaczcie mi tę ironię – jej źródłem nie jest sama postać Franciszka. Owszem okazał się moim największym rozczarowaniem, ale jeszcze wtedy miałem jakieś nadzieje w związku z jego pontyfikatem. Dziś wiem już, że ta mafijna instytucja jest niereformowalna. Ale to w niczym nie przeszkadza tysiącom pogrążonych w żalu owieczek, które szły za trumną z takim głębokim żalem, jakby właśnie w niej leżał sam Jezus.

Szczerze mówiąc, zazdroszczę im tej wiary. Pamiętam ze szkoły, że wiary nie można wypracować, nauczyć się jej, lub wyćwiczyć. To podobno akt łaski od Boga. Mnie akurat tej łaski odmówił. A byłoby cudownie – wierzyć jak te tysiące żałobników. Proszę, odróżnijcie jednak prawdziwych żałobników od tych fałszywych: prezydentów, premierów, marszałków, co przyjechali do Rzymu z obowiązku. Myślę o tych maluczkich, pokornych owieczkach, które całym sercem wierzą w hipokryzję Kościoła.

Zazdroszczę im, że idą na mszę i modlą się z pełną wiarą – o cokolwiek. Modlą się, i często to coś otrzymują. Na przykład mały biały domek na wsi. „Boże Wszechmogący, wybuduj mi biały, mały domek na wsi, bo o nim marzę. Nie wiem, jak to zrobisz, ale ja tego chcę!” – i On wierzy, że dostanie ten dom! Nie dopuszcza do siebie myśli, iż mogłoby być inaczej. I bardzo często taki domek będzie miał!

Pewnie, że Wszechmogący nawet nie kiwnął palcem u nogi w tej sprawie – więc jak to możliwe? Ano, dokładnie tak, jak wtedy, gdy zmieniamy świadomie ścieżkę kwantową, na której ten mały domek już na nas czeka. Prosił, prosił – i uprosił! Ale z jaką WIARĄ prosił! Bo w pracy z polem kwantowym potrzebne jest jedno: PRZEKONANIE, że ten domek już istnieje i tylko czeka, aż go znajdziemy. Kiedy wiara parafialnych owieczek staje się takim przekonaniem, następuje fluktuacja kwantowa – a potem materializacja. I to nie jest żaden cud. To jest naturalne prawo Wszechświata.

Artykuł PAPIEŻ, MAFIA I DOMEK NA WSI – CZYLI JAK DZIAŁA KWANTOWA MODLITWA pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

W obliczu kryzysów – ekologicznych, zdrowotnych, ekonomicznych i, nie zapominajmy, kryzysu zdrowego rozsądku – ludzie coraz częściej zwracają się ku duchowości. Ale nie tej zgranej, pachnącej kadzidłem i odgórnymi nakazami, tylko nowej, osobistej, autentycznej. Tradycyjne religie przestają być skuteczne, bo nie potrafią zmniejszyć naszego egzystencjalnego niepokoju – wręcz przeciwnie, często go jeszcze pogłębiają, strasząc nas potępieniem i obciążając poczuciem winy. Internet stał się teraz platformą wymiany myśli oraz doświadczeń związanych z duchowością.

Jedno jest pewne, religie to przeszłość. Przez wieki były nieodzowne, bo odpowiadały na podstawowe ludzkie potrzeby – nadawały sens cierpieniu i dawały nadzieję na życie po życiu. Osho tłumaczył to dobitniej: Istnieje tak wiele religii, bo jest tak wielu nieszczęśliwych ludzi. Szczęśliwy człowiek nie potrzebuje żadnej religii, nie potrzebuje kościołów. Dla niego cały wszechświat jest świątynią, całe istnienie – kościołem. Szczęśliwa osoba nie uprawia rytuałów religijnych, bo jej całe życie jest religijne. Cokolwiek robisz w poczuciu szczęścia, jest modlitwą.

To proste i mądre wyjaśnienie niestety nigdy nie dotrze do milionów naszych rodaków, bo religia skutecznie wypaczyła ich system wartości. Wciąż nazywamy miłością Boga, który kazał Abrahamowi zamordować własne dziecko. Wyznajemy kult ofiary, cieszymy się, że Jezus za nas umarł i wszędzie rozwieszamy narzędzie tortur i śmierci. Mamy nawet swojego „świętego”, który ukrywał pedofilię, wyświęcał hurtowo ludzi na to nie zasługujących, a  poprzez zakaz stosowania prezerwatyw przyczynił się do afrykańskiego koszmaru.

I choć o tym wszystkim wiadomo, wciąż słychać oburzone głosy, że „to atak na wiarę”. Przez całe moje życie trwa debata o religii w szkołach. Była, zniknęła, wróciła, teraz znów ma zniknąć – a każda próba ograniczenia lekcji religii o choćby godzinę tygodniowo wywołuje histerię. Ciemnogród wrzeszczy, że to zamach na polską tożsamość. A ja się zastanawiam: skoro religia daje ludziom wewnętrzny spokój, to dlaczego ci, którzy jej bronią, są najbardziej agresywni?

Artykuł O DUCHOWOŚCI, KTÓRA NIE PACHNIE KADZIDŁEM pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

A jeśli postaci z bajek istnieją, a przedmioty mają uczucia? Tylko dlatego, że dorosłym wydaje się to niedorzeczne, nie oznacza, że tak nie jest. Kiedy pojmiemy, że wszystko jest iluzją, nagle wszystko staje się możliwe. Odkurzacz potrafi być złośliwy a wróżka zębuszka będzie w stanie uśmierzyć ból zęba. To możliwe w świecie, w którym my sami także jesteśmy iluzją! Czy tak trudno uświadomić sobie, że choć nie wiem kim/czym jestem, to ja jestem źródłem tego snu nazywanego życiem? Świadomego snu, którym można kierować!

Czy potrzebna jest do tego inteligencja? Raczej świadomość, bo inteligencja wciąż się uczy, więc nieustannie potrzebuje wiedzy. Natomiast świadomość (czymkolwiek ona jest, Klaudiuszu) jest źródłowo twórcza! To właśnie dlatego wszystko staje się takim, jakim myślisz, że jest. Większość ludzi tego nie zauważa, a przecież to jest widoczne na każdym kroku. Myślisz, że życie jest trudne, i ono takim się staje. Wystarczy pomyśleć, że wszystko jest grą, a nagle reguły tej gry nazywanej zyciem zaczynają Ci sprzyjać.

Jeśli już mamy pewność co do takiej interpretacji rzeczywistości, nauka o twardych, ale wątpliwych faktach, która dominuje w szkołach, wydaje się absurdalna. Przypomina badanie przyczyn snów, zamiast po prostu je śnić. W szkołach powinno się rozwijać świadomość dzieci, aby były w stanie interpretować otaczający je świat w sposób unikalny i kreatywny. To jest kluczowe dla ich rozwoju emocjonalnego i społecznego i właśnie dlatego tego się nie robi.

Jeśli czujesz, że życie zasklepiło Cię w granicach dorosłości, bo jesteś inteligentnym realistą czy realistką zrób dziś coś trochę szalonego. Uwierz na moment, że Twój pies rozumie każdą Twoją myśl albo że kanapa ma imię. Wiesz, co jest najpiękniejsze w tej całej iluzji? Że możesz być jej twórcą. Dziecko w Tobie nigdy nie zniknęło – ono wciąż tam jest, gotowe na wielką przygodę. Wystarczy, że przestaniesz się bać wierzyć w bajki.

Artykuł JAK ODKRYĆ DZIECKO W SOBIE I ZMIENIĆ ŻYCIE W BAJKOWĄ GRĘ pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.