Czym jest Twoja wartość? To proste – dokładnie tym, czym zdecydujesz, że jest. Nie więcej, nie mniej. Brzmi pięknie, prawda? A jednak przez całe życie wmawiano Ci, że Twoja wartość musi być weryfikowana przez innych. Rodzice, nauczyciele, ksiądz na kazaniu – wszyscy uparcie wciskali Ci do głowy, że dobry człowiek to ten, który się poświęca, który stawia innych na pierwszym miejscu. Kochanie siebie? Skandal! Egoizm! Samolubstwo! I tak, krok po kroku, nauczyłaś się, że jeśli chcesz zasługiwać na miłość, musisz przestać kochać siebie.

Ale przypomnij sobie siebie jako dziecko. Nie taką zahukaną nieśmiałą smarkulę, która przeprasza, że żyje, ale te prawdziwą, dziką kocicę. Tę małą rozrabiakę, która broniła swojej ulubionej lalki jak lwica. Nie oddawałaś jej koleżankom, bo była Twoja. I miałaś rację! Ale potem przyszli dorośli i wmówili Ci, że bycie sobą to wstyd, że dzielenie się (nawet wbrew sobie) jest cnotą, a Twoje potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych.

No i zaczęło się: Ustąp miejsca. Daj się pobawić. Nie bądź egoistą. Bądź dobrą dziewczynką, niech się pobawią twoją lalką. Czy kogoś interesowało, że to był twój skarb? Opiekunowie kazali ci oddać skarb koleżankom. Ale gdy troszeczkę dorosłaś, zauważyłaś, że ci sami dorośli, którzy kazali Ci się dzielić, jakoś nie pożyczają sąsiadom swoich samochodów, nie dzielą się wypłatą z biedną ciocią i nie oddają ukochanego fotela teściowej. Cóż, wtedy już było za późno – nawyk zadowalania innych wżarł się w Twoją psychikę jak dobrze zakorzeniony chwast.

A co potem? Nie chciałaś być samolubem, ze względu na innych! Byłaś grzeczną dziewczynką,  dygałaś, dziękuję, proszę, przepraszam i nie protestowałaś gdy cię poklepywano po głowie! Zabiegałaś o miłość dorosłych! I teraz siedzisz w tym po uszy. Wciąż robisz wszystko, by zasłużyć na miłość, bo myślisz, że miłość trzeba zdobywać. Ale coś powiem: nie musisz nic robić, by zasługiwać na miłość. Nie musisz udowadniać swojej wartości. To, że istniejesz, nadaje Ci wartość. Jeśli w to nie wierzysz, to tylko dlatego, że wmówiono Ci coś przeciwnego.

Więc może czas na refleksję? Może czas odkochać się w cudzej aprobacie i zakochać w sobie? Tak po prostu, bez warunków, bez zasług. Jeśli nie pokochasz siebie co do swojej wartości, to jak możesz oczekiwać, że zrobią to inni? Gdy ta wartość zależy od innych, jesteś bezwartościowa jako dusza. Zacznij od najprostszej rzeczy – nie przepraszaj za to, kim jesteś. Bo jesteś cudem, tylko jeszcze Ci tego nie powiedzieli i nie licz na to, że powiedzą.

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł TWOJA WARTOŚĆ NIE ZLEŻY OD INNYCH! CZAS ODZYSKAĆ SIEBIE pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Niektórym jednak niewola zaczyna doskwierać. Zaczynają się budzić, zdają sobie sprawę ze swojego stanu i całym sercem pragną wolności. Problem tkwi w tym, że nie wiedzą jak tę wolność osiągnąć. Osobiście mnie śmieszą, bo przecież wolność jest naszą wewnętrzną naturą. Nie musimy jej osiągać. Zawsze możemy być wolni, nawet w obozie koncentracyjnym czy w więzieniu. Wielu z nas szuka wolności „na zewnątrz”, podczas gdy cały czas mają ją w sobie. Wolność to nie stan posiadania – to stan świadomości.

Nasza edukacja zdaje się robić wszystko, żebyśmy o tej świadomości zapomnieli. System oświaty i wychowania przygotowuje nas do roli niewolnika od przedszkola do głupola. Od maleńkości wbijają nas w schematy. Ktoś, kto urodził się artystą, musi zaliczyć matematykę, której nie zna i nie rozumie, za to ktoś, kto mógłby być wielkim matematykiem, musi nauczyć się śpiewać, tańczyć i recytować. Nie ma miejsca na prawdziwe odkrywanie siebie. Szkoła to fabryka niewolników –  trudno się z tym nie zgodzić.

Władze edukacyjne zapewniają, że robią to dla naszego dobra, bo szkoła uczy rozwiązywania różnych problemów. Nie można się tego nauczyć, bo problemy nigdy się nie kończą. Kilka tysięcy lat temu mówił o tym Budda! Szkoła powinna raczej uczyć, jak wzrastać i rozwijać świadomość, bo tylko świadomy człowiek potrafi odrzucić problemy jako iluzję. To nie „problem do rozwiązania” jest istotą życia, ale droga, którą idziemy. W miarę jak wzrasta nasza świadomość, problemy same będą odpadać.

Prawdziwa wolność to świadomość, że możesz być sobą niezależnie od wszystkiego. To nie warunki zewnętrzne cię ograniczają, ale twoje przekonania. Dlatego jedyną drogą do wolności jest przestać jej szukać gdzieś na zewnątrz. Ona zawsze była w Tobie i czekała, aż to zrozumiesz. Choćby cały świat próbował cię uwięzić, zawsze możesz być wolny. Wolność czy niewola –  wybór, który należy tylko do Ciebie.

p.s.

Dzisiaj Was zaskoczę, bo zamiast suchara proponuję absolutną świeżynkę. Czasami współcześni artyści robią covery starych piosenek. Paweł Kubica zabrał się za mój stary przebój chodnikowy „Czerwone i bure”. Kiedyś wykonywały go różne piosenkarki. Najsłynniejsza była interpretacja Danusi Stankiewicz, ale Paweł tym razem wymyślił męskie wykonanie. Pomysł mi się spodobał więc postanowiłem zaadoptować mój stary tekst napisany dla kobiety – na mężczyznę. Zachowałem tamten rubaszno – pikantny styl ludyczny i tak powstał cover, który z przyjemnością przedstawiam w wykonaniu Ziona. Jak się spodoba, proszę o udostępnianie, bo wtedy może powstaną całkiem nowe propozycje. A dziś – CZERWONE I BURE

Artykuł FABRYKA NIEWOLNIKÓW CZYLI OD PRZEDSZKOLA DO GŁUPOLA. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.