Już tyle razy pisałem o zamartwianiu się przeszłością albo przyszłością, że wydawałoby się, iż to jest oczywista oczywistość – tak prosta i banalna jak fakt, że po nocy wstaje dzień. A jednak prawie wszyscy moi patientci mają z tym gigantyczny problem. I co mam im mówić? Że jeśli naprawdę uważasz, że nieustanne rozpamiętywanie wszystkiego, co spaprałaś, zmieni cokolwiek na lepsze, to jesteś zwyczajnym głupcem? Tak wprost mam im powiedzieć? Czasem mam to naprawdę na końcu języka.

Dla mnie to jasne jak słońce, że poczucie winy za to, co było, i martwienie się o to, co będzie, to dwie najpowszechniejsze i jednocześnie najbardziej bezsensowne emocje, jakie wyhodowała nasza kultura. Przyjrzyj się swojemu życiu i zauważ, jak silnie są splecione: poczucie winy knebluje cię przeszłością, a zamartwianie się straszy wizjami przyszłości. Większość moich patientów nigdy nie miała nad tym żadnej realnej kontroli. Choć jedna emocja dotyczy tego, co minęło, a druga tego, co może się wydarzyć, obydwie skutecznie trzymają w depresji, tu i teraz – w tej dziwnej szarej poczekalni, gdzie wszystko jest byle jakie.

Problem jest niezwykle powszechny i dotyczy niemal każdego, kogo spotykam. Martwią się o rzeczy, które mogą, ale wcale nie muszą się wydarzyć – jakby ich mózg nie miał lepszego zajęcia niż produkcja tanich horrorów. Bo ich mózg przerabia jakiejś straszne wizje nawiedzonych proroków czy jasnowidzów. Nie pozwalaj mu na to! Bojąc się tego, co może nadejść, profanujesz jedyny moment, który kiedykolwiek był naprawdę twój – tę migotliwą, bezcenną teraźniejszość.

Martwienie się o to, co zrobiłaś albo powiedziałaś, i przeżuwanie tego jak krowa starych resztek jest równie beznadziejnie głupie. Niezależnie od tego, czy patrzysz wstecz, czy wprzód, odrzucasz teraźniejszość – jedyny czas, który ma znaczenie. To tak, jakbyś dostała w darze ogród pełen kwiatów, a wolała siedzieć w piwnicy i liczyć pająki. A przecież życie dzieje się dokładnie w tej chwili, teraz, gdy to czytasz.  Czy czujesz cichy sprzeciw wobec tej oczywistej prawdy? Nie jesteś sama w tym oporze – to ludzki odruch. Tylko że ludzki nie znaczy mądry.

Robert Burdette powiedział: „Są tylko dwa dni w moim życiu, kiedy absolutnie się o nic nie martwię – wczoraj i jutro.” Może warto wreszcie zrobić miejsce na dziś. Bo jeśli jeszcze raz odłożysz życie na potem, to pewnego ranka odkryjesz, że potem już nie ma – zostało ci tylko żałosne „za późno” i kilka zmarnowanych szans.

p.s.

Po raz kolejny przypominam, że świadomie wybieram rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić.

Artykuł Przeszłość i Przyszłość czyli Jak Zmarnować Teraz pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Wielu moich komentatorek i komentatorów twierdzi, że miłości nie można się nauczyć. A już miłości do siebie – absolutnie! Albo ją masz, albo nie — koniec, kropka! I to jest prawda! Jeśli masz takie przekonanie, to się nie nauczysz. Dotyczy to wszystkiego, nie tylko miłości. Jeśli swoją wypowiedź czy myśl zaczynasz od słowa „nie”, masz już z góry wybrany rezultat — nic z tego nie będzie! A jednak z moich doświadczeń wynika coś absolutnie przeciwnego.

Twierdzę z całym przekonaniem, że wszystkiego można się nauczyć — miłości także. Sięgnijcie teraz pamięcią do krostowatego okresu w swoim życiu i przypomnijcie sobie wypieki na twarzy, gdy pierwszy raz otworzyliście Kamasutrę! Owszem, chodziło o seks, bo jeszcze wtedy nie było książek uczących miłości, a ta kościółkowa formułka „I nie opuszczę cię aż do śmierci” była bliżej śmierci niż prawdziwej miłości.

Dziś możesz nauczyć się wszystkiego, a naukę kochania siebie zacznij od… kontrolowania własnych myśli. Musisz wyłapać myśl, która cię deprecjonuje, zanim ją wypowiesz. Załóżmy, że coś udało ci się osiągnąć, a w twojej łepetynie rodzi się myśl: „Nie jestem taka inteligentna, trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno.” Właśnie wtedy powinien zadzwonić dzwoneczek w twojej głowie! Znów zaczęłaś sobie coś odbierać — swoją wartość. Uświadom to sobie i przyrzeknij, że już nigdy więcej nic takiego nie powiesz.

A co najważniejsze — powiedz to na głos! Strategia poprawiania siebie na głos ma ogromną siłę. Powiedz więc głośno: „Pomyślałam, że miałam szczęście — a to g… prawda! Osiągnęłam to, bo na to zasłużyłam!” Uświadomienie sobie i chęć zmiany swojego postępowania to mały, ale znaczący krok w kierunku miłości własnej. Dotąd myślałaś o szczęściu zwyczajowo, teraz zaczynasz to zmieniać. I w końcu pojawi się nawyk — będziesz traktowała się inaczej, bez angażowania świadomości, automatycznie!

Za tydzień postaram się łopatologicznie przedstawić różne sytuacje życiowe, przy których musisz szczególnie uważać — przynajmniej na początku tej pięknej drogi. Mam nadzieję, że te wskazówki przydadzą się zwłaszcza naszym dzieciom i wnuczkom, które — tak jak my kiedyś — wychowujemy w fałszywej skromności. A przecież świat nie potrzebuje więcej cichutkich myszek. Świat potrzebuje lwów i lwic, które potrafią mruczeć do siebie z czułością, a kiedy trzeba… ryknąć!

p.s.

Konsekwentnie używam rodzaju żeńskiego ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł KONIEC Z FAŁSZYWĄ SKROMNOŚCIĄ! CZAS RYKNĄĆ JAK LEW ALBO LWICA pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Większość ludzi ma problem z kochaniem siebie. Bo przecież miłość do siebie brzmi trochę infantylnie, a poza tym to pierwszy krok do narcyzmu, prawda? Nieprawda. To pierwszy krok do tego, żeby nie zwariować w świecie, który płaci lajkami i serduszkami za taniec na TikToku, a nie za pogodzenie się z własnymi niedoskonałościami w lustrze.

Miłość własna to nie jest głośne obwieszczanie wszystkim, że jesteś zajebisty. To raczej ciche i ciepłe „dziękuję” powiedziane sobie po cichu rano, kiedy udało ci się wstać z łóżka. A nie wszyscy mają na to ochotę, gdy życie przypomina bardziej grę w pokera niż strategiczną układankę. Ludzie, którzy muszą mówić światu, jacy są cudowni, wcale nie kochają siebie. Oni się siebie boją. Dlatego próbują przekonać wszystkich wokół, że są kimś wyjątkowym – żeby chociaż przez chwilę samym sobie nie wydać się nic niewartym.

Prawdziwa miłość własna nie potrzebuje publiczności. Właściwie najlepiej rośnie w ciszy. To stan, w którym nie musisz przekonywać innych, że jesteś warta kochania, bo już sama siebie kupiłaś – z całym dobrodziejstwem inwentarza: z bałaganem w głowie, wstydem z przeszłości i cellulitem. I wtedy – zaskakujące, ale dopiero wtedy stajesz się naprawdę dostępna dla innych. Bo nie oczekujesz od nich, że załatają ci dziury w duszy, tylko możesz z czystym sercem coś dla nich zrobić, bez kalkulacji i neurotycznego „a oni mnie też lubią?”.

Miłość własna nie czyni cię przecież ślepą na innych. Wręcz przeciwnie – pozwala wreszcie patrzeć na nich bez krzywego zwierciadła oczekiwań i strachu. Jeśli siebie nie kochasz, to każda uwaga staje się atakiem, każda odmowa – zdradą, a każde „nie” – końcem świata. Ale jak już jesteś ze sobą za pan brat, to świat może ci nawet splunąć w zupę, a ty najspokojniej w świecie poprosisz o nową.

Bo prawdziwa miłość do siebie to nie wianek z róż na głowie i taniec na łące – to odwaga wstania po upadku, gotowość przytulenia się mimo wszystko i czułe „jeszcze raz”. To nie jest łatwe, od czasu do czasu „łapiemy doła” i myślimy o sobie jak najgorzej. Takie doświadczenie też jest potrzebne, żeby sobie powiedzieć: „Nie jestem idealna/y. I właśnie za to się kocham”.

Artykuł NIE MUSISZ BYĆ IDEALNA/Y, ŻEBY SIEBIE POKOCHAĆ. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Dlaczego piątkowe posty wzbudzają tyle emocji wśród moich wirtualnych przyjaciół, stałych bywalców tej strony? Może dlatego, że dzielę się moim terapeutycznym doświadczeniem i narzędziami, które zmieniają życie poważnie chorych pacjentów. Ale Wy nie jesteście chorzy! Dlaczego więc bierzecie je tak osobiście? Przekażcie tę wiedzę tym, którzy naprawdę cierpią, bo Wy dajecie sobie radę doskonale, a oni na tę stronę nie trafią! Źródłem tej wiedzy są wskazówki sławnych psychologów, psychiatrów, nauczycieli duchowych oraz moje skromne doświadczenia. Możecie mi chyba zaufać, że to wiarygodne źródła?

Kochać siebie – co to praktycznie znaczy? To nic innego jak akceptacja siebie jako wartościowego człowieka. Ale uwaga! To nie może być akceptacja narzucona z zewnątrz. To zawsze twój wybór. Akceptacja oznacza również rezygnację z narzekania. Czy nie znacie takich, którzy narzekają albo wściekają się tylko dlatego, że pada albo jest zimno? Porozmawiajcie z nimi i uzmysłówcie im, że narzekanie na coś, na co nie mamy wpływu, to sygnał zaburzenia.

Tak samo jest z opowiadaniem innym, że ktoś cię nie lubi. Gdy to mówisz, podsycasz w sobie emocje niezadowolenia i nic więcej. Rozmówca ci nie pomoże – bo niby co ma z tym zrobić? Najwyżej zaprzeczy. A wtedy podejrzewasz go o nieszczerość i przestajesz mu wierzyć. Narzekając, niczego nie osiągasz, oprócz znęcania się nad sobą. Chyba że litość ma dla ciebie jakąś wartość. Niektórzy to lubią, ale to nie jest godne człowieka na pewnym poziomie rozwoju.

Gdy ktoś biadoli przy mnie, zawsze pytam: „Dlaczego mi to mówisz?” Albo: „Czy mogę coś zrobić w tej sprawie?” Jeśli po tym rozmówca nie zorientuje się, że narzekanie jest beznadziejnie głupie, pozostaje tylko terapia. Ale nie popadajmy w przesadę. Gdy mówisz: „Jestem zmęczony/a” albo „źle się czuję”, to nie jest narzekanie, tylko stwierdzenie faktu. Czasem ktoś naprawdę może pomóc. Jeśli jednak wiesz, że nie może, to czy poczujesz się lepiej gdy to powiesz?

Nie lepiej samemu poszukać jakiegoś rozwiązania, zamiast obciążać innych? Naprawdę szukasz litości nad sobą? Bez sensu, bo to powstrzymuje Cię przed dawaniem i odbieraniem czegoś ważniejszego – miłości. Kochanie siebie i narzekanie wykluczają się. Zasugeruj swoim narzekającym znajomym, by zastanowili się, ile rozmów poświęcają na narzekanie: na politykę, ceny, pogodę, zdrowie itd. I co im to daje? Bo Ty już przecież wiesz, że nic.

Artykuł NARZEKASZ? LEPIEJ NIE NARZEKAĆ I ŻYĆ PEŁNIĄ ŻYCIA! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Miłość ma mnóstwo definicji. I chociaż dzisiaj cały zwariowany świat skupia się na tej jednej jedynej, chciałbym, abyśmy pochylili się nad jej innym aspektem. A co powiecie na taką definicję? Umiejętność i chęć pozwolenia osobom, na których ci zależy, na byciu tym, kim zechcą, bez konieczności nalegania, aby cię zadowoliły. Autorem tych słów jest Wayne Dyer, ale czy jesteś w stanie przyjąć je jako swoje?

Problem polega na tym, że każdy z nas wysyła sygnały do tych, których kocha, by w taki czy inny sposób go zadowolili. Bardzo często podświadomie! Ale jeśli naprawdę kochasz siebie, wiesz, że jesteś wartościowa, piękna i ważna, to nie musisz już zmuszać innych do spełniania Twoich pragnień. Masz swoje miejsce w świecie, niezależne od opinii innych. I to jest prawdziwa wartość kochania siebie.

Co więcej, oni nawet nie muszą Cię kochać. Bo Ty już wiesz, że jesteś unikalna, jedna jedyna we Wszechświecie. Nie będziesz miała potrzeby dominacji nad nimi, bo po co? I wtedy zacznie dziać się magia. Gdy pokochasz siebie, zaczniesz też kochać innych i z radością robić dla nich drobne rzeczy. Nie po to, aby coś dostać w zamian, ale całkowicie bezinteresownie. Po prostu dlatego, że będzie ci z tym dobrze.

Jeśli jednak czujesz się bezwartościowa i nie kochasz siebie, ten scenariusz staje się niemożliwy. Jak masz dać coś, czego sama nie masz? Nie możesz przekazać miłości, jeśli jej w Tobie brak. A skoro nie możesz jej dać, to nie możesz jej też otrzymać. Proste jak barszcz. Podstawowy warunek zakochania, czyli dawanie i otrzymywanie, zaczyna się od jednego: pokochania siebie. Ludzie, którzy nie kochają siebie, nigdy nie powiedzieli i nie powiedzą szczerze: „Kocham cię”. Dlaczego? Bo boją się usłyszeć: „Ja też cię kocham”. To by zrujnowało ich światopogląd.

W naszych zwariowanych czasach zdolność do nienawidzenia siebie przewyższa zdolność do kochania siebie. Owszem, możesz powtarzać jak mantrę: „Kocham siebie”, ale jeśli to będzie tylko puste słowo, nie zmieni Twojego życia. Nie upieraj się więc, że to kwestia Twojego poczucia niskiej wartości. Nigdy nie pomniejszaj swojej wartości, którą dostałeś w prezencie od natury. Lepiej naucz się wreszcie zaakceptować siebie i prawdziwie doceniać. Bo na końcu tej drogi czeka ktoś wyjątkowy – ty sama.

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł CHCESZ BYĆ KOCHANY? NAJPIERW POKOCHAJ SIEBIE pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Jest jedno uniwersalne narzędzie, które pomaga rozprawić się z różnymi psychicznymi demonami. To coś na kształt klucza francuskiego, dopasowującego się do każdej śrubki, czyli każdego problemu. Tym narzędziem jest sztuka życia „tu i teraz”. Brzmi banalnie? Pewnie, ale to właśnie w tej banalności kryje się prawdziwy miód dla Twojego serca. Serce zawsze wiedziało, że żyć można tylko w teraźniejszości. Problem w tym, że umysł jest przekonany o czymś zupełnie innym. Ale u większości z nas droga szybkiego ruchu pomiędzy mózgiem a sercem dawno przestała być przejezdna.

Dlaczego tak się dzieje? Żyjemy w kulturze, która skutecznie deprecjonuje „teraz”. Od przedszkola jesteśmy bombardowani radami: „Myśl o przyszłości!”, „Zadbaj o emeryturę!”, „Oszczędzaj!”, „Ubezpiecz się!” – lista jest długa. Całe życie poświęcamy swoje dzisiejsze szczęście na rzecz wątpliwego jutra. Unikanie chwili obecnej to nasza choroba cywilizacyjna. Jej objawy? Nieustanne planowanie, analizowanie, zamartwianie się. Pisałem o tym w swoich książkach, a i tutaj jeszcze nie raz o tym wspomnę,  bo wielu z nas zapomina, że życie nie toczy się „kiedyś”. Życie toczy się TERAZ.

Wyobraź sobie, że idziesz na spacer do lasu. Chcesz odpocząć, pooddychać świeżym powietrzem, rozluźnić się. Ale twoje myśli płyną gdzieś daleko – wracasz myślami do domu, do dzieci, do niezapłaconych rachunków, do tego, co masz zrobić, gdy wyjdziesz z lasu. Twoje „tu i teraz” znów zostało zatupane przez przeszłość i przyszłość. Efekt? Zamiast odpocząć, wracasz jeszcze bardziej zmęczona. Teraźniejszość została zamulona i z odpoczynku wszyło dno, zero czyli nic.

Czy da się temu zaradzić? Oczywiście! Umiejętność bycia tu i teraz to coś, co można wytrenować. Pisałem o tym w swoich książkach, ale przypomnę raz jeszcze: ta opanowana umiejętność pozwoli ci zostać mistrzem życia. A czym jest mistrzostwo? To sytuacja, w której samodzielnie decydujesz o swoim losie. Nie odpowiadasz za cały świat, ale uczysz się, jak wziąć z niego to, co najlepsze. A jeśli tego nie dostaniesz? Zrób to sam! Nie oczekuj, że nauczysz się tego w jeden dzień – mentalne zmiany wymagają czasu.

Nauka nowego myślenia i zachowania musi trochę potrwać. Za pierwszym razem się nie uda, ale kiedyś tak! I to już wejdzie do Twoich nawyków. Nie tylko trzeba nauczyć się nowego myślenia, odczuwania i działania, ale również oduczyć starego myślenia, odczuwania i działania. Po to właśnie piszę nowy post w każdy piątek. Tylko po to!

Artykuł ZAPOMNIJ O WCZORAJ, PRZESTAŃ MARTWIĆ SIĘ JUTREM pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Załóżmy jednak, że doszło do… no, bzykanka. Tata musiał akurat nie założyć prezerwatywy, a mama w tym samym czasie miała owulację. Twoja mama miała do dyspozycji pół tysiąca jajeczek przez całe życie, ale to właśnie wtedy trafiło na to jedno, wyjątkowe, do którego dopłynął jeden z miliona plemników Twojego taty. Twój plemnik! A przecież tata miał do wyboru 500 miliardów Twoich potencjalnych sióstr i braci, ale wtedy na metę dotarł właśnie Twój spryciarz z wijącym się ogonkiem.

Pomyśl, że dokładnie to samo dotyczyło Twoich dziadków. Zarówno od strony mamy, jak i taty. Prawdopodobieństwo, że z tej skomplikowanej układanki powstaniesz właśnie Ty, liczy się w bilionach! A jeśli policzymy pradziadków, prapradziadków, praprapradziadków i tę całą kompanię Twoich przodków?! Wtedy mówimy o prawdopodobieństwie na poziomie tryliardów! Rozumiesz? Doszło już do Ciebie jakim jesteś prawdziwym cudem?

150 tysięcy ludzkich pokoleń kopulowało przez tysiące lat w zimnie i upale, żeby w końcu na planecie Ziemia pojawił się ktoś taki jak TY! To była szansa liczona w kwadrylionach! Ktoś musiał kogoś spotkać, pokochać, a czasem po prostu… zgwałcić, żebyś mogła/mógł się dziś zastanawiać, co założyć na imieniny cioci. Bo u cioci na imieninach są goście i jest rodzina, więc program się rozpoczyna do śmiechu no i do łez… I niewykluczone, że na tych imieninach pojawi się szansa na nowe życie.

Czy naprawdę masz jeszcze wątpliwości, że powinieneś kochać siebie? Człowieku (jeśli piszę człowieku, nie odróżniam płci), wygrałeś los na boskiej loterii! Przestań marudzić, jojczyć i narzekać. Bądź wdzięczny wszystkim swoim przodkom i ciesz się każdą sekundą swojego bezcennego życia. Bo skoro już tu jesteś, to warto żyć tak, jakbyś był nagrodą główną w największym, najwspanialszym i najcenniejszym konkursie wszechświata. Bo jesteś!

Artykuł JESTEŚ CUDEM NA SKALĘ WSZECHŚWIATA – KIEDY WRESZCIE TO DOCENISZ? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Jak nie być nieszczęśliwym – czy można się tego nauczyć? Przez całe życie uczymy się czegoś więc niby dlaczego nie nauczyć się bycia szczęśliwym? Zacznijmy od uświadomienia sobie kiedy czujemy się nieszczęśliwi. Wtedy gdy ktoś nas źle traktuje (według nas, rzecz jasna) albo zdarza się coś, czego nie akceptujemy. To może być coś krótkotrwałego albo długiego, czasami bardzo długiego, na przykład nieudany związek.

Niektórzy ludzie tkwią w takim związku całymi latami, zamiast go zmienić. Poddali się pokornie i żyją cierpiąc, nie bez przyczyny jednakowoż. Nagrodą jest otrzymane współczucie, które dla niektórych jest cenniejsze niż nagroda w postaci szczęścia. Uwaga, kolejna moja mantra, którą warto powtarzać i powtarzać: To Twój wybór, czy chcesz być za siebie odpowiedzialna/y! Bo jeśli jesteś odpowiedzialny za siebie to… Okay! I teraz dwa przykłady.

Jestem w restauracji i czekam na obsługę. Czekam i czekam, ale jest pora obiadowa, ludzi w bród a kelnerka omija mnie, jakbym był trędowaty. Jeszcze kilka lat temu obiad skończyłby się awanturą. Ale nie dziś! Bo dziś nie skupiam się kelnerce, tylko na sobie! Tak, tak, kocham siebie, znam swoją wartość i nie mam zamiaru denerwować się na kogoś, kto jest całkowicie nieważny w moim życiu. Mam wybór – wyjść z restauracji albo czekając przeskrolować Tik-Toka. Zero nerwów!

Kolejna sytuacja – korek! Stoję w korku w swoim starym ale wciąż wygodnym samochodzie. Kiedyś zacząłbym się wściekać, byłbym zły, spocony i nienawidziłbym każdego w zasięgu swojego wzroku. Dlaczego? Bo wtedy uważałem, że nie mam żadnej kontroli nad korkiem! Otóż mam! Podejmuję inną decyzję i… włączam lekcję angielskiego, albo telefonuję do przyjaciół lub dyktuję na I-fona nowy post. I jest pięknie, bo czegoś się nauczyłem. Nie nauczyłem się kochania korków, ale nowego myślenia o sobie!

Tak wygląda mój trening w kierunku zdrowia, kochania siebie i pozbywania się samo destrukcyjnych emocji! Życie zawsze daje nam wybór! To nie korek, nie kelnerka, ani nawet nieudany związek jest problemem – problemem jest to, gdzie kierujesz swoją uwagę. Tam, gdzie wlejesz swoje pozytywne myśli, tam wyrośnie twoja rzeczywistość. Więc dlaczego nie wlać ich w coś, co buduje, zamiast niszczyć tymi negatywnymi? Nie jesteś ofiarą – jesteś twórcą. Twórcą spokoju w korku, cierpliwości w restauracji i miłości do siebie samego, gdy świat wydaje się Cię ignorować. To właśnie Ty jesteś najważniejszą osobą, która powinna siebie zauważyć.

Artykuł PROSTE SPOSOBY NA SZCZĘŚCIE, KTÓRE MOŻESZ OPANOWAĆ! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Bycie nieszczęśliwym przynosi pewne korzyści. Może brzmieć to jak paradoks, ale w rzeczywistości nieszczęście oferuje rodzaj strefy komfortu, w której unika się ryzyka, odpowiedzialności i zmian. Dzięki temu można winić świat za swoje niepowodzenia, nie robiąc nic, by je zmienić. I tak podświadomie akceptujemy ten stan, mimo że wymaga od nas wyrzeczenia się naszego naturalnego prawa – bycia szczęśliwym. Trzeba sporo wysiłku, aby nauczyć się nie być nieszczęśliwym.

Bo szczęście to właśnie nasz naturalny stan. Dzieci, które widzimy na placach zabaw, nie potrzebują specjalnych powodów, by się śmiać. Po prostu są źródłem radości, bo żyją tu i teraz. Skakanie po kałużach jest szczytem szczęścia! To właśnie tam, w dziecięcej beztrosce, tkwi sekret, który niektórzy z nas zatupali, doroślejąc i trudno im do tego wrócić. Przysypali je stertą oczekiwań, norm i presji, a nade wszystko – słowem „powinieneś”.

„Powinieneś” to słowo, które działa jak klatka. Powinieneś być lepszy, powinieneś zrobić więcej, powinieneś osiągnąć sukces. To wszystko oddala nas od prawdziwej wolności. Dlatego pierwszym krokiem ku szczęściu jest usunięcie tego słowa z naszego słownika. Ja rozumiem, rachunki się same nie zapłacą, a zupy nie ugotuje żaden metafizyczny impuls. Ale może, zamiast gonić za idealnym obrazem “powinności”, warto zadać sobie jedno pytanie: czego chcę?

Kluczem do tej przemiany jest uważność. Tak naprawdę jak często żyjemy w chwili obecnej? Większość tego, co robimy, dzieje się na autopilocie. Wolność zaczyna się od świadomości. Przypomnij sobie, o czym myślisz w chwili, gdy coś robisz. Uważność! Uważność to siostra świadomości, więc zacznij świadomie uczyć się bycia szczęśliwym od dzieci. Przypomnij sobie, jak się uczyłeś jeździć na rowerze. Ile razy wywinąłeś orła? A praca z umysłem jest jeszcze trudniejsza. Warto chyba jednak nauczyć się nie być nieszczęśliwym, złym, zranionym czy sfrustrowanym?

Nie tyle rzeczy nas przytłaczają, ile nasze o nich myśli – Seneka. To jak myślimy, jak prostujemy ścieżki własnego życia, zależy od nas. Nauka bycia szczęśliwym to wyzwanie, ale jest to wyzwanie warte podjęcia. W końcu szczęście nie jest celem, ale wyborem, który możemy podejmować każdego dnia. Więc zaczynaj od małych kroków: doceniaj drobiazgi, bądź wdzięczny za to, co masz, i przypominaj sobie, że prawdziwa radość tkwi w prostocie. Wystarczy uwierzyć, że zmiana jest możliwa i dać sobie szansę. Bo w końcu kto, jeśli nie Ty?

Artykuł NAUCZMY SIĘ NIE BYĆ NIESZCZĘŚLIWYMI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że uczucia – nasze małe wirujące wulkany, takie jak złość, strach, nienawiść, miłość, ekstaza, radość – po prostu SIĘ ZDARZAJĄ? Zdarzają się same z siebie! Nie można ich kontrolować, co najwyżej uświadomić sobie, że jakieś masz i je zaakceptować. Czy uważasz, że jeśli nastąpi coś smutnego i przykrego, trzeba to przecierpieć, aż kiedyś nadejdzie lepsze, wesołe i wtedy poczujesz się lepiej?

To zupełna bzdura. Twoje uczucia mogą być świadomą reakcją! Można się nauczyć czuć to co chcesz czuć, a wtedy już nigdy nie doświadczysz tzw. załamania nerwowego. To jest początek wolności osobistej, więc naprawdę warto zacisnąć pośladki i nauczyć się tego. Zapewne już nie raz słyszałaś/eś o pozytywnym myśleniu i olałeś to ciepłym moczem. Niepotrzebnie, bo wolność zaczyna się od kontrolowania myśli!

Nie zapominaj, że uczucia rodzą się i przychodzą z myśli. Jeśli nauczysz się kontrolować swoje myśli, będziesz również kontrolował/a swoje uczucia. Wyobraź sobie, że teraz każę Ci pomyśleć o różowym słoniu. I co? Różowy słoń paraduje w Twojej głowie! Niby po co? Możesz przecież wybrać coś innego! Kluczowym słowem jest WYBÓR. Twój wybór! Jeśli nie Ty wybierasz, to kto kontroluje Twoje myśli? Zawsze zrobi to ktoś inny! Mama, siostra, twój szef, partner, sąsiad, telewizor!

Po cholerę wpuszczasz ich do swojej głowy? Zarządzanie własnym umysłem to jak przejęcie sterów na statku. Uczucia są reakcją chemiczną na myśl – pozytywne myśli rozjaśniają umysł, negatywne zamieniają go w burzliwy ocean. Wyłącz myślenie, a znajdziesz uczucie spokoju, ale czy naprawdę chcesz być tylko pustą łódką dryfującą po wodach egzystencji? Wszystkie uczucia są poprzedzone myślą! Pewnie uważasz, że cierpisz, bo ktoś zrobił Ci to czy tamto, albo stało się to i tamto. Nie! Cierpisz, bo o tym myślisz w taki sposób, żeby cierpieć!

Przyjrzyjmy się takiemu przykładowi. Dowiadujesz się, że Twój przyjaciel nagadał jakichś okropności na Twój temat. Uderza to w Ciebie jak piorun i naprawdę zaczęłaś/eś cierpieć! Czy cierpiał(a)byś, gdybyś o tym nie wiedział(a)? Nie! To nie słowa Twojego przyjaciela są problemem, tylko Twoje myśli o tych słowach. Uważasz, że to jak ktoś myśli o Tobie jest ważniejsze od tego jak sam/a myślisz o sobie! I wyszło szydło z worka.

Od dzisiaj zmień swoje myślenie. Gdy zdarzy się coś przykrego, zamiast odruchowo wpadać w smutek czy gniew, zapytaj siebie: „Co mi to daje? Czy złość sprawi, że sytuacja się zmieni?” To Ty decydujesz, czy opinia przyjaciela zrujnuje Twój dzień, tydzień a może życie. Świadomość, że możesz sterować swoim umysłem, otwiera drzwi do prawdziwej wolności.

Artykuł NIE JESTEŚ NIEWOLNIKIEM SWOICH EMOCJI! NAUCZ SIĘ NIMI KIEROWAĆ! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.