Czasami spotykam kogoś, najczęściej przyszłego patienta, kto na dzień dobry oznajmia: „Jestem złym człowiekiem”. Potem następuje lista niegodziwości, które mają to rzekomo potwierdzić. Nie są to historie przyjemne, czasem wręcz odrzucające. A wiecie, jak na to reaguję? Z uśmiechem mówię: „Nie jesteś złym człowiekiem, tylko wtedy zachowałaś się jak zły człowiek!”. I to naprawdę robi różnicę.

Namawiam więc wszystkich, aby nie wygłaszali takich opinii o sobie. Nie mówcie: „Jestem niesłowna”, „Zawsze się spóźniam”, „Nie można na mnie liczyć”. To nie jest prawda o Was, to jedynie stare schematy, których nauczyliście się w dzieciństwie. Pisałem o tym w poprzednim piątkowym felietoniku.  Pewnie, że trudno zmienić myślowe nawyki, ale czy to oznacza, że jest to mission impossible! Oczywiście, że nie! Rodzina cię nie lubi? Nie! Rodzina nie lubi pewnych twoich zachowań – a zachowania można zmienić.

Twoja samoocena, nawet ta wygłaszana półżartem, wpływa na to, jak postrzegają Cię inni. Chcesz taszczyć ten bagaż z dzieciństwa do końca życia? Wiem, że nie jest łatwo zapomnieć o ranach, które jeszcze bolą, ale trzymanie się ich jest jeszcze gorsze. Przemyśl konsekwencje: jeśli uwierzysz, że jesteś z natury zła, będziesz przyciągać do siebie sytuacje, które to „potwierdzą”. A jeśli zaczniesz patrzeć na siebie jak na osobę zdolną do zmiany – ta zmiana nastąpi.

Warto więc podjąć pracę z umysłem i podświadomością. Efekty mogą cię zaskoczyć, a nawet oszołomić. Bo stawanie się dobrym w dawaniu i otrzymywaniu miłości zaczyna się od decyzji. Od świadomego zobowiązania się do porzucenia zachowań, które podkopują Twoją wartość w Twoich własnych oczach. Bo ta „skromność”, to tylko fałszywa pokora, sposób na życie, który nigdy nie był naprawdę Twój.

I na koniec dobra wiadomość: nic nie jest przesądzone z góry. Starożytni Grecy uważali, że losem człowieka rządzą boginie przeznaczenia – Mojry, z których jedna przędzie nić życia, druga ją zwija, a trzecia przecina nożycami w odpowiednim momencie. Ale Ty nie jesteś Grekiem, tym bardziej starożytnym. Niezależnie od tego, co o sobie myślisz, kim byłaś wczoraj i jakie błędy popełniłaś – jutro możesz zacząć od nowa. I to jest ta dobra wiadomość, czyż nie?

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł NIE JESTEŚ ZŁYM CZŁOWIEKIEM! PRZESTAŃ WIERZYĆ W KŁAMSTWA O SOBIE! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Czasami spotykam się z pytaniem, które dla niektórych z Was może wydać się niemal śmieszne – „Od czego zacząć pokochanie siebie?” Moi patientci pytają o to bardzo szczerze, jakby chodziło o przepis na prozdrowotne danie. Po pierwsze musisz wymazać ze swojej podświadomości, że istnieje tylko jedna, jedyna koncepcja samego siebie i że jest ona cały czas albo dodatnia, albo ujemna. Właśnie od tego trzeba zacząć.

Jesteśmy istotami złożonymi, zmieniającymi się niczym chmury na niebie, a nasze przekonania o sobie – zarówno te pozytywne, jak i te negatywne – to tylko ulotne obrazy, którym warto się przyjrzeć. Ważne jest zrozumienie, że wszystkie schematy, które wpojono nam od najmłodszych lat, to nie są definitywne wyroki. Od dzieciństwa uczono nas, że musimy być albo nieskazitelni, albo całkowicie bezużyteczni – ale życie nie jest czarno-białe, jest pełne barw i odcieni.

Na pytanie, czy kochasz siebie odpowiesz dopiero wtedy gdy zbadasz te różne aspekty siebie: fizyczny, intelektualny, społeczny, emocjonalny, a nawet artystyczny czy sportowy. Każdy z nas ma wiele portretów, a każdy z nich jest ważny i wartościowy, bo to one składają się na całość. Pamiętaj – na każdym z nich jesteś TY, niezależnie od tego, którą wersję właśnie dziś prezentujesz światu. Niezależnie od tego, czy masz zdolności muzyczne, literackie, a może jesteś „złotą rączką” – wszystkie te elementy tworzą unikalną mozaikę, która jest Tobą. Nie warto ciągle porównywać się z innymi czy krytykować siebie za każdy błąd. To, co wydaje się być nieidealne, może być właśnie Twoją największą siłą, o ile nauczysz się to akceptować.

Kluczem do prawdziwej samoakceptacji jest stworzenie fundamentu, który nie zależy od chwilowej samooceny. Jest nim poczucie własnej wartości. Jesteśmy tylko ludźmi – raz na wozie, raz pod wozem, jednak wartość, którą masz jako człowiek, nie jest miarą sukcesów ani porażek. To jakbyś miała stały depozyt w banku, który nikt nie jest w stanie obniżyć – niezależnie od chwilowych kryzysów czy emocjonalnych wahań. Niezależnie od tego, czy dzisiaj czujesz się silna, czy osłabiona, Twoja wewnętrzna wartość pozostaje niezmienna.

Nic nie jest przesądzone na zawsze. W każdej chwili możesz zacząć od nowa, pracując nad sobą, ulepszając swoje zachowania i przekonania. Daj sobie prawo do błędów i ucz się na nich, bo w każdym upadku kryje się potencjał do wzrostu. Pokochaj siebie, nie za to, że jesteś idealna, ale dlatego, że jesteś sobą – z wszystkimi swoimi barwami, cieniami i blaskami. Bo prawdziwa miłość do siebie to fundament, który otwiera drzwi do nieskończonych możliwości.

p.s.

Konsekwentnie wybieram rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł KOCHAJ SIEBIE BEZ WARUNKÓW! TWOJA WARTOŚĆ JEST NIEZMIENNA. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Zapewne będziecie protestować, ale zdrowie to również problem Twoich wyborów i miłości do siebie. Pisałem to już niejednokrotnie, ale naprawdę nie wszyscy ludzie chcą wyzdrowieć. Leczyć się jak najbardziej, ale żeby wyzdrowieć? Mam na to mnóstwo przykładów, ale fundamentem każdego z nich jest zawsze to samo: przez chorobę i swoje cierpienie wzbudzać sympatię i współczucie, a czasami po prostu pragnąć być zauważoną/ym!

I tu nie chodzi o banalną grypę (chociaż to też), ale o bardzo poważne choroby jak rak, nadciśnienie czy stwardnienie rozsiane. Zauważyłem, że ten problem występuje dość często u moich patientów i wtedy święty Boże nie pomoże! Owszem, znam przypadki, że źródło choroby tkwiło na poziomie  duchowym. Powiedziałbym karmicznym, gdybym nie miał przekonania, że karmę można zmieniać. Najpierw jednak patient musi zmienić swój tryb życia, czasami całkowicie, a przede wszystkim zmienić myślenie!

Z przykrością stwierdzam, że nie wykorzystujemy potencjału swojego mózgu. Mózg może przyswoić 10 nowych faktów na sekundę, a niektórzy nie chcą przyswoić kilku zaleceń na miesiąc!  Olewają swój mózg, chociaż zawsze noszą go ze sobą. To oczywiste, że każda choroba ma jakieś podłoże psychiczne lub duchowe. Gdy już do niego dotrzemy i wybierzemy „zmianę” zaczynamy się samouzdrawiać!

Na pewno zdarzyło się Wam poważnie chorować, byliście obolali, mieliście deprechę i nic, ale to nic Wam się nie chciało. Ale gdy stało się coś poważnego w rodzinie, ktoś miał wypadek, albo zmarł, ruszaliście w miasto, zapominając o chorobie. Nie było czasu chorować! A reisefieber? Nie dostawaliście gorączki, niestrawności czy sraczki, bo jutro wyjeżdżaliście gdzieś daleko, albo mieliście umówione pierwsze spotkanie z nią lub nim, albo chodziło o jakiś egzamin. To nie był problem fizyczny, to był problem psychiczny!

Naprawdę warto skupić się na sobie i nie ulegać bombardowaniu reklamami: bolą cię plecy? – weź pigułę, masz gazy? – weź pigułę, nie możesz spać? – weź pigułę, niestrawność – weź pigułę, krążenie – weź pigułę! Nie bierz piguł! Zmień swoje życie! Nie jesteś bezradnym bezmózgowcem, o którego ktoś musi dbać podsuwając coraz więcej supli! To nonsens! Wybierz kontrolowanie swoich myśli i emocji, bo w ten sposób możesz sam siebie łatwiej uzdrowić!

Artykuł CZY MIŁOŚĆ DO SIEBIE MOŻE BYĆ KLUCZEM DO ZDROWIA? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Jak nie być nieszczęśliwym – czy można się tego nauczyć? Przez całe życie uczymy się czegoś więc niby dlaczego nie nauczyć się bycia szczęśliwym? Zacznijmy od uświadomienia sobie kiedy czujemy się nieszczęśliwi. Wtedy gdy ktoś nas źle traktuje (według nas, rzecz jasna) albo zdarza się coś, czego nie akceptujemy. To może być coś krótkotrwałego albo długiego, czasami bardzo długiego, na przykład nieudany związek.

Niektórzy ludzie tkwią w takim związku całymi latami, zamiast go zmienić. Poddali się pokornie i żyją cierpiąc, nie bez przyczyny jednakowoż. Nagrodą jest otrzymane współczucie, które dla niektórych jest cenniejsze niż nagroda w postaci szczęścia. Uwaga, kolejna moja mantra, którą warto powtarzać i powtarzać: To Twój wybór, czy chcesz być za siebie odpowiedzialna/y! Bo jeśli jesteś odpowiedzialny za siebie to… Okay! I teraz dwa przykłady.

Jestem w restauracji i czekam na obsługę. Czekam i czekam, ale jest pora obiadowa, ludzi w bród a kelnerka omija mnie, jakbym był trędowaty. Jeszcze kilka lat temu obiad skończyłby się awanturą. Ale nie dziś! Bo dziś nie skupiam się kelnerce, tylko na sobie! Tak, tak, kocham siebie, znam swoją wartość i nie mam zamiaru denerwować się na kogoś, kto jest całkowicie nieważny w moim życiu. Mam wybór – wyjść z restauracji albo czekając przeskrolować Tik-Toka. Zero nerwów!

Kolejna sytuacja – korek! Stoję w korku w swoim starym ale wciąż wygodnym samochodzie. Kiedyś zacząłbym się wściekać, byłbym zły, spocony i nienawidziłbym każdego w zasięgu swojego wzroku. Dlaczego? Bo wtedy uważałem, że nie mam żadnej kontroli nad korkiem! Otóż mam! Podejmuję inną decyzję i… włączam lekcję angielskiego, albo telefonuję do przyjaciół lub dyktuję na I-fona nowy post. I jest pięknie, bo czegoś się nauczyłem. Nie nauczyłem się kochania korków, ale nowego myślenia o sobie!

Tak wygląda mój trening w kierunku zdrowia, kochania siebie i pozbywania się samo destrukcyjnych emocji! Życie zawsze daje nam wybór! To nie korek, nie kelnerka, ani nawet nieudany związek jest problemem – problemem jest to, gdzie kierujesz swoją uwagę. Tam, gdzie wlejesz swoje pozytywne myśli, tam wyrośnie twoja rzeczywistość. Więc dlaczego nie wlać ich w coś, co buduje, zamiast niszczyć tymi negatywnymi? Nie jesteś ofiarą – jesteś twórcą. Twórcą spokoju w korku, cierpliwości w restauracji i miłości do siebie samego, gdy świat wydaje się Cię ignorować. To właśnie Ty jesteś najważniejszą osobą, która powinna siebie zauważyć.

Artykuł PROSTE SPOSOBY NA SZCZĘŚCIE, KTÓRE MOŻESZ OPANOWAĆ! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.