Pole jednak ma swoje plany, bo pojawiła się nowa perspektywa. Zgłosiła się przesympatyczna Sylwia, która chce prowadzić własną stronę internetową połączoną ze sklepem z moimi książkami. Miałbym tam pisać jak dotychczas, ale to Sylwia byłaby moderatorką. Dostanie też prawo do zamawiania dodruków, więc wszystko będzie po staremu, ale… „po nowemu”. Prace trwają. Na uruchomienie strony daliśmy sobie miesiąc, dokładnie do 1 września. Jeśli interesują Was konkrety, lub chcecie wesprzeć Sylwię mentalnie w jej działaniu macie do niej numer telefonu: 661 524 987.

Nie ukrywam, że to nowe otwarcie bardzo mnie cieszy. Nie wiem tylko, czy całe przedsięwzięcie uda się Sylwii. Jeśli nie, pewnie wrócę na Facebooka, pisząc aluzjami i niedopowiedzeniami. A dziś, korzystając jeszcze z wolności słowa na tej stronie, chciałbym zwrócić się do Was z nietypowym apelem. Bardzo często prosicie mnie o pomoc dla Waszych bliskich. Chodzi oczywiście o sesje hipnoterapii.

Tak, wciąż je prowadzę. Bo dopóki starczy mi sił, będę pomagał ludziom, taka jest przecież moja misja w tym wcieleniu. Problem w tym, że sesje robię zdalnie. Nie pomogę Waszej mamie czy tacie, jeśli nie mają swojej skrzynki mailowej i nie potrafią włączyć wizji na WhatsAppie. Po każdej sesji patient dostaje ode mnie materiały do przerobienia. Ale jak ma je odczytać, jeśli jest internetowym analfabetą? Proszę, weźcie to sobie do serca.

Tak czy siak, udaję się teraz na zaległy urlop z ostatnich dziesięciu lat. Choć rolki będą się ukazywać regularnie na Facebooku, YouTube i TikToku. Obiecałem przecież „wyrolkować” żółtą książkę i dotrzymam słowa. A jeśli chodzi o słowo pisane, zobaczymy się 1 września. Albo na Facebooku, albo na nowej stronie Sylwii. A może gdzieś jeszcze, tam, gdzie zapisane są rzeczy ważniejsze niż zasięgi. W naszych sercach. Trzymajcie się cieplutko!

p.s.

Nie ma dziś grafiki, bo Sylwia już reorganizuje stronę i nie wszystkie funkcje działają.

Artykuł Sylwia rządzi! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Nie chcę zmarnować swojej smugi cienia. Wolę otaczać się ludźmi, z którymi śmieję się, a nie płaczę. Staram się zapominać to, co złe, i koncentrować się na dobrym – a prawie wszystko może takim się okazać. Nawet ostatnie wybory. Polacy będą mieli prezydenta na jakiego sobie zasłużyli. Kropka. Kocham ludzi, którzy myślą tak jak ja i przesyłają mi serduszka, ale wcale nie nienawidzę tych, którzy nie akceptują moich poglądów. Tym także wysyłam serduszka – zauważyliście?

Życie jest za krótkie – teraz to naprawdę rozumiem – i nie warto tracić go na spory. Zaakceptowałem swoje upadki i cieszę się, że podnoszenie się z nich jest już poza mną. Teraz traktuję resztę życia jak prezent. Wciąż chciałbym, aby było szczęśliwe tak jak te 17 lat opamiętania po incydentach nowotworowych. Być szczęśliwym mimo wszystko – to był mój wybór. I przy nim zostaję.

A kiedy przyjdzie prawdziwy kres, zabierze wszystko: to, co napisałem, zaśpiewałem, zagrałem. Nic nie zostanie – nawet ślad. Dlatego czas odciumkać się także od mojego wirtualnego życia. Teraz już wiecie, po co ten przydługi wstęp? Tak! Podjąłem decyzję o likwidacji strony www.niedajsieumrzec.pl! Tak, sklep z książkami także. Nie będzie już więcej dodruków, wysprzedam tylko te resztki, które mam w magazynku. I tyle.

Jeśli chcecie coś z tej strony zatrzymać – zróbcie to teraz. Teksty, grafiki, piosenki – pościągajcie je sobie na dysk, macie na to dwa miesiące, mniej więcej. Potem umowa na prowadzenie strony wygaśnie, a ja jej już nie przedłużę. Nie robię tego z żalem, wręcz odwrotnie, z ogromną wdzięcznością dla czytelników i komentatorów, za wsparcie przez te wszystkie lata. Czułem je. Czuję. I czuć będę – zawsze.

Artykuł BĘDĘ ZAMYKAŁ STRONĘ „NIE DAJ SIĘ UMRZEĆ” BO WSZYSTKO MA SWÓJ CZAS. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Okazuje się, że konsekwentne trzymanie się swoich wartości zawsze przynosi rezultaty. A ja konsekwentnie pisałem, że każdy dzień jest dla mnie świętem. Każdego dnia świętuję Wielkanoc, Boże Narodzenie, Dzień Niepodległości, imieniny, urodziny, Dzień Kobiet, Dziecka, Babci, Dziadka… i co tam jeszcze chcecie. I takiego świętowania — również codziennie — życzę wszystkim. Codziennie, podczas medytacji, wysyłam do Was energię miłości wprost z pola serca. I to jest dla mnie ważniejsze niż ten cały świąteczny bębenek, podbijany przez media i marketing.

Kiedyś to miało jeszcze jakiś sens. Trzeba było wybrać i kupić kartkę pocztową, napisać coś — i to ręcznie — kupić znaczek, i wysłać. Ale teraz? Każdy ma swoją listę mailingową i jednym ruchem, metodą „kopiuj-wklej”, wysyła nieograniczoną ilość koszmarnych życzeń świątecznych. Żadnego słowa od siebie, żadnego wysiłku intelektualnego, żadnego serca. Tylko tandetne gotowce, pełne pazłotka i sztampowych wyrazów. Dlatego tak ogromną radość sprawia coś, co jest dalekie od tego kiczu — zwykłe, proste słowa, płynące prosto z serca. Taki właśnie wzruszający mail, bez baranków, zajączków i kurczaczków, dostałem kiedyś na Wielkanoc. Zachowałem go do dziś, bo był pierwszy.

Chcę to napisać publicznie, Stasiu, bo prawdopodobnie uratowałeś mi życie, a już zdrowie — to na pewno, w tym psychiczne. To, co piszesz, to nie tylko treści medialne, jak u większości. To nie promocja własnego biznesu. To Twoja postawa życiowa wobec drugiego człowieka. I za to Ci z całego serca dziękuję. Jesteś jedyną osobą, która w Wielką Sobotę odpowiedziała na moją prośbę i udzieliłeś mi porady, wsparcia. Napisałam do czterech znanych osób. Naprawdę myślałam, że zejdę, a Ty poświęciłeś mi chwilę swojego czasu i udzieliłeś pomocy — zupełnie bezinteresownie. W przeciwieństwie np. do znanego pana, promującego się prawie codziennie, gdzie dostałam od sekretarki info, że nie udzielają porad. Czyżby? A jak kupię suplementy, to poradę dostanę? Zawsze miałam wątpliwości co do niego — taka babska intuicja. Sam wiesz, że potrzebowałam na cito jakiegokolwiek wsparcia, bo świrowałam. Ty mnie uspokoiłeś, że tak to musi wyglądać. Po prostu, po ludzku, zareagowałeś. I choć nadal dochodzę do siebie, a sił mam tyle co jajko wielkanocne, to z całego serca: Dziękuję. Uchroniłeś mnie przed pójściem do konowała. Niech w dwójnasób dobra karma do Ciebie wróci. Do Ciebie i Twojej Małej Żonki. – Wiesława Z

I teraz tradycyjnie już dostaję kilka takich wzruszających maili of różnych ludzi na każde święta. Nie publikuję ich, bo nie zawierają magicznej klauzuli „Chcę to napisać publicznie”, ale są dla mnie ważne. Może nie mam armii lajków, może nie krzyczę najgłośniej w Internecie, ale jeśli choć jednej osobie przywróciłem równowagę — to znaczy, że było warto. A to, co się liczy naprawdę, to cicha obecność wtedy, gdy świat dudni.

Artykuł JEDNA KARTKA. ZERO ZAJĄCZKÓW. WSZYSTKO, CO WAŻNE! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Miłość ma mnóstwo definicji. I chociaż dzisiaj cały zwariowany świat skupia się na tej jednej jedynej, chciałbym, abyśmy pochylili się nad jej innym aspektem. A co powiecie na taką definicję? Umiejętność i chęć pozwolenia osobom, na których ci zależy, na byciu tym, kim zechcą, bez konieczności nalegania, aby cię zadowoliły. Autorem tych słów jest Wayne Dyer, ale czy jesteś w stanie przyjąć je jako swoje?

Problem polega na tym, że każdy z nas wysyła sygnały do tych, których kocha, by w taki czy inny sposób go zadowolili. Bardzo często podświadomie! Ale jeśli naprawdę kochasz siebie, wiesz, że jesteś wartościowa, piękna i ważna, to nie musisz już zmuszać innych do spełniania Twoich pragnień. Masz swoje miejsce w świecie, niezależne od opinii innych. I to jest prawdziwa wartość kochania siebie.

Co więcej, oni nawet nie muszą Cię kochać. Bo Ty już wiesz, że jesteś unikalna, jedna jedyna we Wszechświecie. Nie będziesz miała potrzeby dominacji nad nimi, bo po co? I wtedy zacznie dziać się magia. Gdy pokochasz siebie, zaczniesz też kochać innych i z radością robić dla nich drobne rzeczy. Nie po to, aby coś dostać w zamian, ale całkowicie bezinteresownie. Po prostu dlatego, że będzie ci z tym dobrze.

Jeśli jednak czujesz się bezwartościowa i nie kochasz siebie, ten scenariusz staje się niemożliwy. Jak masz dać coś, czego sama nie masz? Nie możesz przekazać miłości, jeśli jej w Tobie brak. A skoro nie możesz jej dać, to nie możesz jej też otrzymać. Proste jak barszcz. Podstawowy warunek zakochania, czyli dawanie i otrzymywanie, zaczyna się od jednego: pokochania siebie. Ludzie, którzy nie kochają siebie, nigdy nie powiedzieli i nie powiedzą szczerze: „Kocham cię”. Dlaczego? Bo boją się usłyszeć: „Ja też cię kocham”. To by zrujnowało ich światopogląd.

W naszych zwariowanych czasach zdolność do nienawidzenia siebie przewyższa zdolność do kochania siebie. Owszem, możesz powtarzać jak mantrę: „Kocham siebie”, ale jeśli to będzie tylko puste słowo, nie zmieni Twojego życia. Nie upieraj się więc, że to kwestia Twojego poczucia niskiej wartości. Nigdy nie pomniejszaj swojej wartości, którą dostałeś w prezencie od natury. Lepiej naucz się wreszcie zaakceptować siebie i prawdziwie doceniać. Bo na końcu tej drogi czeka ktoś wyjątkowy – ty sama.

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł CHCESZ BYĆ KOCHANY? NAJPIERW POKOCHAJ SIEBIE pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Nie zdziwicie się chyba, że uwielbiam takie dni, w których naprawdę nie dzieje się nic i nie stanie się nic aż do końca… dnia. Kiedyś uważałem je za stracone. Czekałem na telefon z agencji, radia czy filmu, a gdy ten nie dzwonił, czułem się niedowartościowany. A dziś? Rankiem piszę, czytam maile i komentarze, najczęściej pełne miłości, odpowiadam na nie, a potem wychodzę do ogródeczka bez telefonu (oddzwaniam wieczorem) i krzątam się wokół roślin, które kocham, czując ich miłość, w towarzystwie Bronka (kot), który też mnie kocha, pogadam z kimś, kto się uwiesił na moim płocie (mieszkam przy ruchliwej ulicy), a potem wracam do domu wypełnionego miłością moich najbliższych. I to mnie nie nudzi! Nigdy!

Może spodziewacie się teraz, że huknę na Klaudiusza za jego słowa. Nie liczcie na to. Doskonale rozumiem tych, którzy wymiotują na widok czegoś takiego. Taka reakcja jest związana z celem, misją, jaką obrali sobie, schodząc na Ziemię. Zadaniem niektórych dusz jest doświadczanie walki, rywalizacji, przemocy, straty albo zwycięstwa. I to jest w porządku, nawet gdy dotyczy czegoś tak strasznego jak choroba czy śmierć. Mój spokojny dzień jest dla nich nie do przyjęcia, właśnie dlatego, że nie dzieje się nic! Jak w takich warunkach realizować swoją misję?

To właśnie dlatego zmieniamy się. Im dłużej żyjemy, tym bardziej nas coś uwiera, gdy nie realizujemy swojego powołania. Wtedy musimy zapomnieć o sobie i stać się kimś innym. Ja tak zrobiłem – całkowicie wywróciłem swoje życie. Nawet mój charakter się zmienił! Twój też nie jest czymś stałym. Czasami musisz nieźle zapimpalać, aby za nim nadążyć! To normalne jeśli chcesz znaleźć się w miejscu, w którym poczujesz się szczęśliwa/y.

Tak to widzę, mniej więcej, i dlatego akceptuję różne, wydawałoby się nieakceptowalne zachowania u innych. Oni z kolei nie akceptują mojego zachowania i to jest w porządku. Nie ma sensu się kłócić ani obrażać. Klaudiusz ma prawo wymiotować na słowo „miłość” i niech sobie wymiotuje w spokoju. Ale, proszę, nie wymiotuj na serduszka, które dostaję od moich czytelników. Bo są moje!

Artykuł STRACH, NIENAWIŚĆ, ŻAL, ROZPACZ – NIE KAŻDY CHCE MIŁOŚCI pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Załóżmy jednak, że doszło do… no, bzykanka. Tata musiał akurat nie założyć prezerwatywy, a mama w tym samym czasie miała owulację. Twoja mama miała do dyspozycji pół tysiąca jajeczek przez całe życie, ale to właśnie wtedy trafiło na to jedno, wyjątkowe, do którego dopłynął jeden z miliona plemników Twojego taty. Twój plemnik! A przecież tata miał do wyboru 500 miliardów Twoich potencjalnych sióstr i braci, ale wtedy na metę dotarł właśnie Twój spryciarz z wijącym się ogonkiem.

Pomyśl, że dokładnie to samo dotyczyło Twoich dziadków. Zarówno od strony mamy, jak i taty. Prawdopodobieństwo, że z tej skomplikowanej układanki powstaniesz właśnie Ty, liczy się w bilionach! A jeśli policzymy pradziadków, prapradziadków, praprapradziadków i tę całą kompanię Twoich przodków?! Wtedy mówimy o prawdopodobieństwie na poziomie tryliardów! Rozumiesz? Doszło już do Ciebie jakim jesteś prawdziwym cudem?

150 tysięcy ludzkich pokoleń kopulowało przez tysiące lat w zimnie i upale, żeby w końcu na planecie Ziemia pojawił się ktoś taki jak TY! To była szansa liczona w kwadrylionach! Ktoś musiał kogoś spotkać, pokochać, a czasem po prostu… zgwałcić, żebyś mogła/mógł się dziś zastanawiać, co założyć na imieniny cioci. Bo u cioci na imieninach są goście i jest rodzina, więc program się rozpoczyna do śmiechu no i do łez… I niewykluczone, że na tych imieninach pojawi się szansa na nowe życie.

Czy naprawdę masz jeszcze wątpliwości, że powinieneś kochać siebie? Człowieku (jeśli piszę człowieku, nie odróżniam płci), wygrałeś los na boskiej loterii! Przestań marudzić, jojczyć i narzekać. Bądź wdzięczny wszystkim swoim przodkom i ciesz się każdą sekundą swojego bezcennego życia. Bo skoro już tu jesteś, to warto żyć tak, jakbyś był nagrodą główną w największym, najwspanialszym i najcenniejszym konkursie wszechświata. Bo jesteś!

Artykuł JESTEŚ CUDEM NA SKALĘ WSZECHŚWIATA – KIEDY WRESZCIE TO DOCENISZ? pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.