Im jestem starszy, tym bardziej fascynuje mnie świadomość dziecka. A właściwie to, jak bardzo różni się od naszej, dorosłej. Naukowcy twierdzą, że małe dzieci nie zdają sobie sprawy z granic między rzeczywistością a fikcją. Ich umysł jest szeroko otwarty na różne możliwości. Właśnie ta otwartość może prowadzić do tworzenia własnych interpretacji rzeczywistości. Mogą wierzyć w istnienie postaci z bajek lub wyobrażać sobie, że przedmioty mają swoje uczucia.
A jeśli postaci z bajek istnieją, a przedmioty mają uczucia? Tylko dlatego, że dorosłym wydaje się to niedorzeczne, nie oznacza, że tak nie jest. Kiedy pojmiemy, że wszystko jest iluzją, nagle wszystko staje się możliwe. Odkurzacz potrafi być złośliwy a wróżka zębuszka będzie w stanie uśmierzyć ból zęba. To możliwe w świecie, w którym my sami także jesteśmy iluzją! Czy tak trudno uświadomić sobie, że choć nie wiem kim/czym jestem, to ja jestem źródłem tego snu nazywanego życiem? Świadomego snu, którym można kierować!
Czy potrzebna jest do tego inteligencja? Raczej świadomość, bo inteligencja wciąż się uczy, więc nieustannie potrzebuje wiedzy. Natomiast świadomość (czymkolwiek ona jest, Klaudiuszu) jest źródłowo twórcza! To właśnie dlatego wszystko staje się takim, jakim myślisz, że jest. Większość ludzi tego nie zauważa, a przecież to jest widoczne na każdym kroku. Myślisz, że życie jest trudne, i ono takim się staje. Wystarczy pomyśleć, że wszystko jest grą, a nagle reguły tej gry nazywanej zyciem zaczynają Ci sprzyjać.
Jeśli już mamy pewność co do takiej interpretacji rzeczywistości, nauka o twardych, ale wątpliwych faktach, która dominuje w szkołach, wydaje się absurdalna. Przypomina badanie przyczyn snów, zamiast po prostu je śnić. W szkołach powinno się rozwijać świadomość dzieci, aby były w stanie interpretować otaczający je świat w sposób unikalny i kreatywny. To jest kluczowe dla ich rozwoju emocjonalnego i społecznego i właśnie dlatego tego się nie robi.
Jeśli czujesz, że życie zasklepiło Cię w granicach dorosłości, bo jesteś inteligentnym realistą czy realistką zrób dziś coś trochę szalonego. Uwierz na moment, że Twój pies rozumie każdą Twoją myśl albo że kanapa ma imię. Wiesz, co jest najpiękniejsze w tej całej iluzji? Że możesz być jej twórcą. Dziecko w Tobie nigdy nie zniknęło – ono wciąż tam jest, gotowe na wielką przygodę. Wystarczy, że przestaniesz się bać wierzyć w bajki.
Reviewsv388… well, hopefully the reviews are actually helpful. Always good to read before you leap, innit? reviewsv388
JiliWinLogin always makes accessing the games so smoooth! No hassle at all. Quick and easy to log in and start playing. Appreciate the convenience, guys! jiliwinlogin
Bet669login, got it. I haven’t had any issues logging in, which is always a plus in my book. If you’re trying to get in, this is the link: bet669login
League of Legends bettors, this one’s for you! Betboomlol seems to be focusing on LoL. Are the odds good? Any tips for betting on LoL on this site? Check it out here: betboomlol
Umysł dziecka przypomina umysł oświeconego – nie ma żadnych granic. Nie ma też niezbędnego interfejsu do wytłumaczenia dorosłym czym jest świat. A jak już ten interfejs posiądzie to jego świadomość przebywa w dualnej iluzji. Dlatego tak niewielu na świecie wie czym jest świat.
Dla tych którzy tęsknią za otwartością dziecka zamieszczam cytat z Tajemniczego Przybysza Marka Twaina:
„Prawdą jest to, co odsłoniłem przed tobą; nie ma Boga, wszechświata, rodzaju ludzkiego, ziemskiego życia, nieba i piekła. To wszystko jest snem — groteskowym i głupim snem. Nic nie istnieje prócz ciebie. Ty zaś jesteś jedynie myślą — ulotną myślą, niepotrzebną myślą, bezdomną myślą, wędrującą samotnie wśród pustej wieczności!
Zniknął, a ja byłem przerażony, gdyż uświadomiłem sobie jasno, że wszystko, co powiedział, jest prawdą.”
Psy rozumieja kazda moja mysl? Alez oczywiscie, ze tak♥️😁. Kamienie maja dusze? No jasne😁. Nie trzeba jechac do Mongolii ani biegac za animizmem po stepach, plemionach, tajgach. To wszystko jest w nas😁♥️, ale zostalo splugawione, zabrane, zasypane, zbeszczeszczone( kocham j. polski😁). Zeszlismy tutaj naiwnie ufni i kochajacy. Pokonalismy traume porodowa i zaczelismy bawic sie w zycie. Autentycznie, bez masek, bez podzialow. Widzielismy skrzaty w ogrodzie, babcie, ktorej nie widzial nikt inny😁♥️, sanie mikolaja, Piotrusia Pana i Malego Ksiecia z roza, lisem i na ksiezycu. To wszystko widzac mielismy przekonanie , ze jest zywe, prawdziwe i niezniszczalne. Poszlimy do szkoly i tam wyszydzono nasza ” wiare”, wysmiano nasza ufnosc i splugawiono naszego niewidzialnego przyjaciela. Tam zaczwslismy sie wstydzic, ze moze mamy inaczej, ze jestesmy dziwni, ze nie pasujemy do innych. Do dzis zaklady psychiatryczne pelne sa tych zakletych dzieci, ktore nie oddaly tego w co uwierzyly. Dobry psychiatra czy psycholog wie,ze to sa perly i to co mowia trzeba brac z wdziecznoscia. Widza swiat jakiego my juz widziec nie potrafimy. System zakuwa ich w lancuchy, zabiera klamki i podaje piguly. Wlasnie po to, by zniszczyc tych, ktorzy nie ulegli. Zabic, zniewolic i odseparowac. Tam, gdzie zaslona jest cienka tam robi sie niebezpiecznie dla systemu i prawdy😊♥️. Byc jak dzieci i nie dac sobie tego odebrac. Byc jak dzieci i smiac sie do slonca, rozpuszczac w trawie, zbozu, milosci do natury. Byc jak dzieci to powrocic do duszy, zachwycac sie lisciem, rosa i tanczyc w deszczu. Byc jak dzieci to wiedziec, ze to jest tylko moment a doswiadczenie jakie zabierzemy zostanie na zawsze. Byc jak dzieci to wejsc do Krolestwa, to dostrzec swoje swiatlo i moc. Dzieci sa niesmiertelne, dzieci maja skrzydla, dzieci sa przyszloscia♥️😊♥️. Dzieci…dopoki nie stana sie doroslymi…by z czasem znowu powrocic do siebie, do raju, edenu, do jedni, do poczatku♥️😊♥️. A do tego potrzeba jest swiadomosc. Ta,ktora rowniez przed nami ukryto, ktora rowniez splugawiono, wyszydzono i wrzucono na stos. Plonela, ale zyje♥️. Jest niezniszczalna bo pochodzi z duszy i beton materii jej nie pokona. Byc jak dziecko to zlapac kontakt z dusza i frunac, frunac, frunac…niech trwa♥️♥️♥️
Mathilda Sicard
Nie wierze w bajki. Czyjes. Zyje w swojej bajce, ktora sie permamentnie tworzy. Czuje sie jak rodzic fantastycznego dzieciaka i jak dziecko klawego rodzica. Wszystko to w formie jednego ludzkiego cialka, ktory ma aspect starszej pani. Taka przebieranka, zeby nikomu nie przyszlo do glowy wysylac mnie na nowo do szkoly. Tak sie umowilysmy, bo ten dzieciak, to tez „baba”.