Z cyklu: O co się martwisz (8)
Miałem taką starą, grubą, flanelową koszulę, w której wyglądałem kiedyś jak młody Budda po przejściach: miękka, rozciągnięta, z dziurą pod pachą. Kiedyś ją wyrzuciłem, bo pomyślałem, że jednak nie wypada w niej paradować. Nawet koło domu. A potem żałowałem. Żałowałem i żałowałem, aż zacząłem się zastanawiać… co jest do cholery? Poczucie winy, czy jakaś lekcja? Przecież jedno i drugie może wyglądać podobnie, tylko że jedno ciągnie w dół, a drugie pcha do przodu.
Czy aby nie za często mylimy poczucie winy z procesem uczenia się? Wpadliśmy w pułapkę kultury, która zamiast wspierać refleksję, rozdaje rózgi jak św. Mikołaj. Spaprałaś coś pięć lat temu i masz zamiar żyć z wyrzutami sumienia do grobowej deski? Przecież nauka na błędach to awans duchowy! Popełniłaś błąd? Gratulacje! Właśnie masz okazję stać się człowiekiem, a nie świętą Magdaleną.
Pamiętam jedną moją patientkę, kobietę o oczach jak dwie studnie, głębokie i pełne smutku. Nie mogę sobie wybaczyć, że zlałam syna. Miał tylko sześć latek. – wyznała cicho. A dziś? – zapytałem – Kochasz go? Odpowiedziała: Bardziej niż siebie. Westchnąłem na to: Uspokój się! Masz serce, które się czegoś nauczyło. Gdybyś tego nie zrobiła może teraz nie byłabyś dla niego tak czuła. I wtedy się uśmiechnęła! Pierwszy raz, na ostatniej sesji.
Poczucie winy to taka emocjonalna zadra, która wchodzi pod paznokieć naszego „tu i teraz”, choć jej korzenie tkwią w „kiedyś i gdzieś”. Niczego nie uczy, ona cię unieruchamia! To jak siedzenie w starym fotelu, który skrzypi, uwiera i przypomina ci każdy nieudany moment życia. A nauka? Nauka ma w sobie ruch. To ścieżka z zakrętami, ale prowadząca do przodu. Nawet jeśli potkniesz się kilka razy, nie cofasz się! Ty się zmieniasz!
Problem w tym, że mamy talent do grzebania w przeszłości niczym archeolodzy emocji. Szukamy skamielin winy, a potem nosimy je w kieszeniach, jakby były talizmanami. A rozwój nie polega na dźwiganiu kamieni. Rozwój to właśnie to: „Zrobiłam źle. Zrozumiałam. Już tak nie zrobię. Idę dalej.” Jeśli twoja nieciekawa przeszłość nauczyła cię czegoś dobrego, to znaczy, że nie była całkowitą porażką. Była upartym nauczycielem. Więc podziękuj jej za to i nie zapomnij, że wybaczenie sobie to nie słabość. To mistrzostwo.
p.s.
W związku z likwidacją tej strony kolejnego postu z tego cyklu nie będzie w następny piątek. Z Waszych komentarzy wynika, że jesteście zainteresowani kontynuacją, więc spróbuję pisać dalej na Facebooku i You Tube. Jeśli zaangażowanie czytelników będzie mizerne, zakończę cykl „O co się martwisz”.
Alright folks, check out gachoic1.con. I heard they got some good stuff going on over there. Might be worth a look, ya know?
I’m digging sv288com. The interface is pretty sleek.
Can’t miss 'trực tiếp gà chọi c1′! Need my live action fix. Hope this site delivers the goods! Watch it trực tiếp gà chọi c1.
Interesting take on responsible gaming! Seeing platforms like fastplay club prioritize verification & fair play (KYC!) is a good sign. Seems like a solid ecosystem for casual players, especially with those quick deposit options. 🤔
Superkingph… Interesting name! Time to see if it lives up to the hype. Got my fingers crossed for some good entertainment. I’ll give it a try later! Stay tuned, might be big! Have you been seeing this anywhere else?. superkingph
Just saw an ad for jilievologin. Anyone logged in recently? Want to hear people’s feedback after some playtime! What did you think of jilievologin?
Say79, huh? Kinda catchy name. Figured I’d throw a few bucks their way. Ended up having a decent time. Nothing earth-shattering, but nothing terrible either. Good middle-of-the-road option if you’re looking for something new! Give say79 a whirl.
Winforlife88… that name caught my eye! My experience has been alright, not a massive score, but some fun times. Needs a bit more polish on the mobile version I reckon. Explore it here: winforlife88
https://shorturl.fm/oReP5
https://shorturl.fm/MkOIR
https://shorturl.fm/ya8ZW
Elzbieta Glinska
Jakie to prawdziwe https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t71/1/16/1f614.png mam poczucie winy sprzed 20 lat, że nie dopilnowałam eutanazji swojego pieska byłam za drzwiami bo tak zadecydował weterynarz… fakt, że teraz też musiałam dokonać tego czynu,ale świadoma dopilnowałam wszystkiego i do końca byłam przy nim.https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t71/1/16/1f614.png
Dziękuję za te teksty! Dziękuję za książki! Z katowania się poczuciem winy przeszłam do etapu wybaczania sobie i rozumieniu, że wtedy nie umiałam inaczej postępować ale teraz już wiem i staram się być bardziej uważna.
Trochę tych kamyczków poczucia winy, poupychanych w kieszeniach było/ jest. Na szczęście zrobiła mi się dziura w kieszeni, i robi się ona coraz lżejsza. Z poczucia winy robiłam różne głupie, z perspektywy czasu , rzeczy, ale teraz , dzięki postom na Tej stronie odrabiam lekcje. Życie jest piękne 💚💚💚