Wielu moich komentatorek i komentatorów twierdzi, że miłości nie można się nauczyć. A już miłości do siebie – absolutnie! Albo ją masz, albo nie — koniec, kropka! I to jest prawda! Jeśli masz takie przekonanie, to się nie nauczysz. Dotyczy to wszystkiego, nie tylko miłości. Jeśli swoją wypowiedź czy myśl zaczynasz od słowa „nie”, masz już z góry wybrany rezultat — nic z tego nie będzie! A jednak z moich doświadczeń wynika coś absolutnie przeciwnego.

Twierdzę z całym przekonaniem, że wszystkiego można się nauczyć — miłości także. Sięgnijcie teraz pamięcią do krostowatego okresu w swoim życiu i przypomnijcie sobie wypieki na twarzy, gdy pierwszy raz otworzyliście Kamasutrę! Owszem, chodziło o seks, bo jeszcze wtedy nie było książek uczących miłości, a ta kościółkowa formułka „I nie opuszczę cię aż do śmierci” była bliżej śmierci niż prawdziwej miłości.

Dziś możesz nauczyć się wszystkiego, a naukę kochania siebie zacznij od… kontrolowania własnych myśli. Musisz wyłapać myśl, która cię deprecjonuje, zanim ją wypowiesz. Załóżmy, że coś udało ci się osiągnąć, a w twojej łepetynie rodzi się myśl: „Nie jestem taka inteligentna, trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno.” Właśnie wtedy powinien zadzwonić dzwoneczek w twojej głowie! Znów zaczęłaś sobie coś odbierać — swoją wartość. Uświadom to sobie i przyrzeknij, że już nigdy więcej nic takiego nie powiesz.

A co najważniejsze — powiedz to na głos! Strategia poprawiania siebie na głos ma ogromną siłę. Powiedz więc głośno: „Pomyślałam, że miałam szczęście — a to g… prawda! Osiągnęłam to, bo na to zasłużyłam!” Uświadomienie sobie i chęć zmiany swojego postępowania to mały, ale znaczący krok w kierunku miłości własnej. Dotąd myślałaś o szczęściu zwyczajowo, teraz zaczynasz to zmieniać. I w końcu pojawi się nawyk — będziesz traktowała się inaczej, bez angażowania świadomości, automatycznie!

Za tydzień postaram się łopatologicznie przedstawić różne sytuacje życiowe, przy których musisz szczególnie uważać — przynajmniej na początku tej pięknej drogi. Mam nadzieję, że te wskazówki przydadzą się zwłaszcza naszym dzieciom i wnuczkom, które — tak jak my kiedyś — wychowujemy w fałszywej skromności. A przecież świat nie potrzebuje więcej cichutkich myszek. Świat potrzebuje lwów i lwic, które potrafią mruczeć do siebie z czułością, a kiedy trzeba… ryknąć!

p.s.

Konsekwentnie używam rodzaju żeńskiego ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł KONIEC Z FAŁSZYWĄ SKROMNOŚCIĄ! CZAS RYKNĄĆ JAK LEW ALBO LWICA pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Gdy nie lubisz siebie – najczęściej podświadomie – twoja niechęć do siebie, może przybierać różne formy. Również podświadomie zachowujesz się tak, aby siebie poniżyć. Pozwolisz, że posłużę się przykładami? Zacznijmy od banalnego przyjmowania komplementów. Zamiast za nie podziękować, nonszalancko prychasz i mówisz: „Daj spokój, ta kiecka ma już trzy lata!” albo: „Żadna moja zasługa, po prostu miałam szczęście.”

A czy przypadkiem nie powołujesz się na kogoś w rozmowach? Na przykład: „Mój mąż powiedział, że…”, „Moja mama mówiła, że…”, „Mój szef zawsze powtarza, że…”. Skąd to, ach skąd? Niskie poczucie wartości, nic więcej. Z tego samego powodu odmawiasz sobie różnych rzeczy – i wcale nie dlatego, że cię nie stać! Podświadomie czujesz, że na to nie zasługujesz. A czy wiesz, że niektóre moje patentki z tego samego powodu nie miały orgazmów?

A gdy ktoś na ulicy krzyknie: „Hej, głupia!” – odwrócisz się? Sama widzisz, jak to jest z tym kochaniem siebie. Chłopak proponuje ci randkę, a ty uważasz, że idzie z tobą tylko z litości. On daje ci czerwoną różę, a ty myślisz: „Pewnie każdej babie daje czerwoną różę.” On mówi: „Ślicznie dziś wyglądasz”, a ty zaciskasz wargi, jakby nie stać go było na lepszy komplement. A może do tego wszystkiego lubisz zdrobnienia? Jadziunia, słoneczko, kocik, misiu, mamuńka…

To niby niewiele znaczące, ale ważne sygnały samoodrzucenia. Jest wiele innych przykładów takich zachowań. Za każdym razem, gdy stosujesz jakąkolwiek formę samoponiżania, wzmacniasz swojego złego wewnętrznego wilka – tego, którego inni ci narzucili – i zmniejszasz swoje szanse na jakąkolwiek miłość. Równie dobrze może to być miłość skierowana do siebie lub do innych.

Miałem naprawdę dużo niezwykle atrakcyjnych patientek. Cieszyły się ogromnym powodzeniem u mężczyzn, ale ich związki kończyły się, zanim się zaczęły. Niszczyły każdy, nie zdając sobie z tego sprawy. Fundamentem odrzucenia było: „On mówi to, czy tamto, bo wie, że chciałabym to usłyszeć.” Nie kochały siebie, więc odrzucały miłość innych. Były przekonane, że nikt ich nie pokocha – co potwierdzał ten niekończący się cykl nieudanych związków. A przecież wystarczyło trochę z nimi popracować…

p.s.

Znowu do kobiet ze względu na szacunek dla ich wrażliwości i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł KOCHASZ SIEBIE? SPRAWDŹ, CZY NIE POPEŁNIASZ TYCH BŁĘDÓW! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Kochasz swoje ciało? Sprawdź to – zrób listę tych części, których nie lubisz. Masz trochę do sprawdzenia, ale nie musisz od razu kupować atlasu anatomicznego, żeby poczuć, że coś ci nie pasuje. A może możesz to zmienić? Nie ten kolor włosów, za duży żołądek, za małe piersi… Jeśli masz kasę, możesz zmienić. A może, zamiast zmieniać, spróbujesz je polubić i zobaczyć w nowym świetle?

Czy przypadkiem twoja ocena siebie nie wynika z definicji piękna, jaką dyktują media? „Zastosuj nasz produkt, a twoje usta staną się namiętne”. „W naszej pracowni zmniejszymy twoje stopy”. „Powiększenie czy zmniejszenie piersi to drobny, bezbolesny zabieg”. Zawsze jesteś narażona na taką indoktrynację, jeśli korzystasz z mediów. Reklamy bombardują cię komunikatem, że trzeba cię „naprawić”, bo przecież nie powinnaś siebie akceptować. Pod warstwą pudru, szminki i innych cudów ukryjesz swoje prawdziwe JA. Ale czy o to ci chodzi?

Ja bym jednak nie pozwolił innym dyktować, jak mam wyglądać. To tylko moja decyzja, co jest akceptowalne, a co nie. Wiśta wio – łatwo powiedzieć, kiedy jest się starym łysym facetem, ale gorzej, gdy jest się kobietą w wieku „poborowym”. Ale ja też byłem kiedyś w tym wieku i pamiętam swoje przegrane bitwy: z pryszczami, zakolami na głowie, szalejącymi jelitami. Pamiętam nawet, że na pierwszej randce z dziewczyną niechcący pierdnąłem – i o mało nie zapadłem się pod ziemię. A wiecie, że to wcale jej nie odstraszyło? Zrozumiałem wtedy, że nie ma najmniejszej potrzeby wstydzić się cech, które są po prostu ludzkie.

Nie warto walczyć za wszelką cenę, z tym że jesteś człowiekiem. Ludzie dostają głupawki na punkcie zmian, a samoakceptacja oznacza polubienie siebie – całościowo. To nie znaczy, że musisz epatować wszystkim, co naturalne. Wystarczy, że będziesz mieć przyjemność bycia sobą. To także nie znaczy, że nie musisz ściskać pośladków albo nie ogolić czy depilować nóg, czy nie używać perfum, jakich lubisz, ale bez przesady! Chodzi o to, żeby nie robić tego wyłącznie dla innych.

Nie dajmy się ogłupić reklamom i nie twórzmy wymalowanego obrazu, dalekiego od tego kim jesteśmy naprawdę. Bycie sobą nie jest łatwe, ale lepiej nauczyć się odróżniać to, co sprawia nam radość, od tego, co narzucają nam media. I warto pamiętać: nie masz ciała, ale jesteś ciałem. Nie masz duszy, ale jesteś duszą. A nieakceptowanie jakiejś części ciała czy duszy to  nieakceptowanie siebie jako człowieka.

p.s.

W moim magazynku jest kilka spakowanych książek, których nie mogę wysłać, bo kupujący nie podali ani prawidłowego numeru telefonu, ani swojego maila. Jest tylko numer paczkomatu, ale InPost nie przyjmie przesyłki bez tych danych. Jestem bezradny, bo nie mogę się skontaktować z kupującymi, więc pozostaje mi czekać. Zazwyczaj po kilku tygodniach dostaję wiadomość pełną wyrzutów, że nie wysłałem książek. Wtedy poprawiam dane i wszystko jest okay! Mam nadzieję, że tak samo będzie z panią Haliną z Reszla, Jadzią z Mirosławca i Wojtkiem z Chojnic. Może akurat to przeczytają?

Artykuł CZY KOCHASZ SWOJE CIAŁO? SPRAWDŹ, ZANIM MEDIA WMÓWIĄ CI, ŻE NIE! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Czasami spotykam kogoś, najczęściej przyszłego patienta, kto na dzień dobry oznajmia: „Jestem złym człowiekiem”. Potem następuje lista niegodziwości, które mają to rzekomo potwierdzić. Nie są to historie przyjemne, czasem wręcz odrzucające. A wiecie, jak na to reaguję? Z uśmiechem mówię: „Nie jesteś złym człowiekiem, tylko wtedy zachowałaś się jak zły człowiek!”. I to naprawdę robi różnicę.

Namawiam więc wszystkich, aby nie wygłaszali takich opinii o sobie. Nie mówcie: „Jestem niesłowna”, „Zawsze się spóźniam”, „Nie można na mnie liczyć”. To nie jest prawda o Was, to jedynie stare schematy, których nauczyliście się w dzieciństwie. Pisałem o tym w poprzednim piątkowym felietoniku.  Pewnie, że trudno zmienić myślowe nawyki, ale czy to oznacza, że jest to mission impossible! Oczywiście, że nie! Rodzina cię nie lubi? Nie! Rodzina nie lubi pewnych twoich zachowań – a zachowania można zmienić.

Twoja samoocena, nawet ta wygłaszana półżartem, wpływa na to, jak postrzegają Cię inni. Chcesz taszczyć ten bagaż z dzieciństwa do końca życia? Wiem, że nie jest łatwo zapomnieć o ranach, które jeszcze bolą, ale trzymanie się ich jest jeszcze gorsze. Przemyśl konsekwencje: jeśli uwierzysz, że jesteś z natury zła, będziesz przyciągać do siebie sytuacje, które to „potwierdzą”. A jeśli zaczniesz patrzeć na siebie jak na osobę zdolną do zmiany – ta zmiana nastąpi.

Warto więc podjąć pracę z umysłem i podświadomością. Efekty mogą cię zaskoczyć, a nawet oszołomić. Bo stawanie się dobrym w dawaniu i otrzymywaniu miłości zaczyna się od decyzji. Od świadomego zobowiązania się do porzucenia zachowań, które podkopują Twoją wartość w Twoich własnych oczach. Bo ta „skromność”, to tylko fałszywa pokora, sposób na życie, który nigdy nie był naprawdę Twój.

I na koniec dobra wiadomość: nic nie jest przesądzone z góry. Starożytni Grecy uważali, że losem człowieka rządzą boginie przeznaczenia – Mojry, z których jedna przędzie nić życia, druga ją zwija, a trzecia przecina nożycami w odpowiednim momencie. Ale Ty nie jesteś Grekiem, tym bardziej starożytnym. Niezależnie od tego, co o sobie myślisz, kim byłaś wczoraj i jakie błędy popełniłaś – jutro możesz zacząć od nowa. I to jest ta dobra wiadomość, czyż nie?

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł NIE JESTEŚ ZŁYM CZŁOWIEKIEM! PRZESTAŃ WIERZYĆ W KŁAMSTWA O SOBIE! pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Czasami spotykam się z pytaniem, które dla niektórych z Was może wydać się niemal śmieszne – „Od czego zacząć pokochanie siebie?” Moi patientci pytają o to bardzo szczerze, jakby chodziło o przepis na prozdrowotne danie. Po pierwsze musisz wymazać ze swojej podświadomości, że istnieje tylko jedna, jedyna koncepcja samego siebie i że jest ona cały czas albo dodatnia, albo ujemna. Właśnie od tego trzeba zacząć.

Jesteśmy istotami złożonymi, zmieniającymi się niczym chmury na niebie, a nasze przekonania o sobie – zarówno te pozytywne, jak i te negatywne – to tylko ulotne obrazy, którym warto się przyjrzeć. Ważne jest zrozumienie, że wszystkie schematy, które wpojono nam od najmłodszych lat, to nie są definitywne wyroki. Od dzieciństwa uczono nas, że musimy być albo nieskazitelni, albo całkowicie bezużyteczni – ale życie nie jest czarno-białe, jest pełne barw i odcieni.

Na pytanie, czy kochasz siebie odpowiesz dopiero wtedy gdy zbadasz te różne aspekty siebie: fizyczny, intelektualny, społeczny, emocjonalny, a nawet artystyczny czy sportowy. Każdy z nas ma wiele portretów, a każdy z nich jest ważny i wartościowy, bo to one składają się na całość. Pamiętaj – na każdym z nich jesteś TY, niezależnie od tego, którą wersję właśnie dziś prezentujesz światu. Niezależnie od tego, czy masz zdolności muzyczne, literackie, a może jesteś „złotą rączką” – wszystkie te elementy tworzą unikalną mozaikę, która jest Tobą. Nie warto ciągle porównywać się z innymi czy krytykować siebie za każdy błąd. To, co wydaje się być nieidealne, może być właśnie Twoją największą siłą, o ile nauczysz się to akceptować.

Kluczem do prawdziwej samoakceptacji jest stworzenie fundamentu, który nie zależy od chwilowej samooceny. Jest nim poczucie własnej wartości. Jesteśmy tylko ludźmi – raz na wozie, raz pod wozem, jednak wartość, którą masz jako człowiek, nie jest miarą sukcesów ani porażek. To jakbyś miała stały depozyt w banku, który nikt nie jest w stanie obniżyć – niezależnie od chwilowych kryzysów czy emocjonalnych wahań. Niezależnie od tego, czy dzisiaj czujesz się silna, czy osłabiona, Twoja wewnętrzna wartość pozostaje niezmienna.

Nic nie jest przesądzone na zawsze. W każdej chwili możesz zacząć od nowa, pracując nad sobą, ulepszając swoje zachowania i przekonania. Daj sobie prawo do błędów i ucz się na nich, bo w każdym upadku kryje się potencjał do wzrostu. Pokochaj siebie, nie za to, że jesteś idealna, ale dlatego, że jesteś sobą – z wszystkimi swoimi barwami, cieniami i blaskami. Bo prawdziwa miłość do siebie to fundament, który otwiera drzwi do nieskończonych możliwości.

p.s.

Konsekwentnie wybieram rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł KOCHAJ SIEBIE BEZ WARUNKÓW! TWOJA WARTOŚĆ JEST NIEZMIENNA. pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.

Miłość ma mnóstwo definicji. I chociaż dzisiaj cały zwariowany świat skupia się na tej jednej jedynej, chciałbym, abyśmy pochylili się nad jej innym aspektem. A co powiecie na taką definicję? Umiejętność i chęć pozwolenia osobom, na których ci zależy, na byciu tym, kim zechcą, bez konieczności nalegania, aby cię zadowoliły. Autorem tych słów jest Wayne Dyer, ale czy jesteś w stanie przyjąć je jako swoje?

Problem polega na tym, że każdy z nas wysyła sygnały do tych, których kocha, by w taki czy inny sposób go zadowolili. Bardzo często podświadomie! Ale jeśli naprawdę kochasz siebie, wiesz, że jesteś wartościowa, piękna i ważna, to nie musisz już zmuszać innych do spełniania Twoich pragnień. Masz swoje miejsce w świecie, niezależne od opinii innych. I to jest prawdziwa wartość kochania siebie.

Co więcej, oni nawet nie muszą Cię kochać. Bo Ty już wiesz, że jesteś unikalna, jedna jedyna we Wszechświecie. Nie będziesz miała potrzeby dominacji nad nimi, bo po co? I wtedy zacznie dziać się magia. Gdy pokochasz siebie, zaczniesz też kochać innych i z radością robić dla nich drobne rzeczy. Nie po to, aby coś dostać w zamian, ale całkowicie bezinteresownie. Po prostu dlatego, że będzie ci z tym dobrze.

Jeśli jednak czujesz się bezwartościowa i nie kochasz siebie, ten scenariusz staje się niemożliwy. Jak masz dać coś, czego sama nie masz? Nie możesz przekazać miłości, jeśli jej w Tobie brak. A skoro nie możesz jej dać, to nie możesz jej też otrzymać. Proste jak barszcz. Podstawowy warunek zakochania, czyli dawanie i otrzymywanie, zaczyna się od jednego: pokochania siebie. Ludzie, którzy nie kochają siebie, nigdy nie powiedzieli i nie powiedzą szczerze: „Kocham cię”. Dlaczego? Bo boją się usłyszeć: „Ja też cię kocham”. To by zrujnowało ich światopogląd.

W naszych zwariowanych czasach zdolność do nienawidzenia siebie przewyższa zdolność do kochania siebie. Owszem, możesz powtarzać jak mantrę: „Kocham siebie”, ale jeśli to będzie tylko puste słowo, nie zmieni Twojego życia. Nie upieraj się więc, że to kwestia Twojego poczucia niskiej wartości. Nigdy nie pomniejszaj swojej wartości, którą dostałeś w prezencie od natury. Lepiej naucz się wreszcie zaakceptować siebie i prawdziwie doceniać. Bo na końcu tej drogi czeka ktoś wyjątkowy – ty sama.

p.s.

Wybrałem rodzaj żeński ze względu na szacunek do wrażliwości kobiet i inteligencji mężczyzn, którzy potrafią ten rodzaj zamienić. 

Artykuł CHCESZ BYĆ KOCHANY? NAJPIERW POKOCHAJ SIEBIE pochodzi z serwisu Stanisław Andrzej Penksyk.